Ta oliwa wygrywa testy, ale ma jeden niepokojący problem

Magazyn konsumencki z Francji wskazał numer jeden wśród oliw z supermarketu.

Po chwili entuzjazmu pojawia się jednak nieprzyjemny zgrzyt.

Eksperci przebadali ponad dwadzieścia butelek oznaczonych jako oliwa z oliwek extra vergine i wyłonili zdecydowanego lidera. To produkt o świetnym smaku, dobrym składzie i bardzo wysokiej cenie. W raporcie pojawia się jednak wzmianka o obecności substancji, których nikt nie chce widzieć w swojej kuchni.

Jak wyglądał test oliw z oliwek w supermarketach

Francuski magazyn konsumencki, znany z surowych testów produktów spożywczych, wziął pod lupę 22 różne oliwy extra vergine sprzedawane w marketach. W zestawieniu znalazły się zarówno butelki marek własnych sieci handlowych, jak i droższe, bardziej „premium” etykiety stojące zwykle na najwyższej półce.

Przeczytaj również: Czy mikrofalówka niszczy witaminy? Dietetycy prostują popularny mit

Warunek był jeden: wszystkie produkty musiały mieć na etykiecie jasno zaznaczone, że są oliwą z oliwek extra vergine. To określenie w unijnych przepisach ma konkretne znaczenie. Chodzi o olej:

• otrzymywany bezpośrednio z oliwek, wyłącznie metodami mechanicznymi (tłoczenie, wirowanie);
• bez obróbki chemicznej, czyli bez rafinacji;
• zachowujący naturalny smak i aromat owoców;
• o bardzo niskiej kwasowości, mieszczącej się w rygorystycznie określonym limicie.

Specjaliści przeanalizowali nie tylko etykiety. Sprawdzili profil kwasów tłuszczowych, obecność zanieczyszczeń, a także to, co dla konsumenta czuć najbardziej – smak i zapach.

Przeczytaj również: Plastik w marchewce i sałacie? Naukowcy potwierdzają groźny scenariusz

Końcowa ocena każdej oliwy opierała się na trzech filarach: jakości tłuszczu, czystości produktu i wrażeniach z degustacji.

Trzy oliwy na szczycie rankingu – ale z haczykiem

W wynikach testu wyraźnie wybija się trójka faworytów. Dwie z nich to oliwy w wersji ekologicznej lub z wyższej półki cenowej, które zdobyły solidne noty w okolicach 14 na 20 punktów. Problem w tym, że obie zostały już wycofane z rynku i nie można ich dziś zwyczajnie wrzucić do koszyka w supermarkecie.

W praktyce konsument zostaje więc z jednym wyraźnym zwycięzcą – oliwą H de Leos fruité vert. To produkt francuski, pochodzący z regionu Prowansji, z konkretnego gospodarstwa i z mocno podkreślaną na etykiecie historią pochodzenia.

Przeczytaj również: Dietetyk wskazuje hit z Lidla za mniej niż 1,50 zł za porcję

H de Leos fruité vert – oliwa numer jeden według testu

H de Leos fruité vert zdobyła w teście ocenę 15,4 na 20 punktów, co wyraźnie odróżnia ją od reszty stawki. To jedyna oliwa, która niemal wyczerpała pulę punktów za walory smakowe. Eksperci opisali ją jako bardzo harmonijną, z dobrą równowagą pomiędzy owocowością, delikatną goryczką a lekką pikantnością na finiszu.

Do tego dochodzi profil kwasów tłuszczowych uznany za prawidłowy i przyzwoity wynik w badaniach laboratoryjnych pod kątem niepożądanych substancji. Produkt powstaje w jednym, konkretnym gospodarstwie w południowej Francji, co daje pełną kontrolę nad procesem – od uprawy drzew po butelkowanie.

Zwycięska oliwa została opisana przez ekspertów jako „produkt wyjątkowy”, łączący wysoką jakość sensoryczną z dobrze udokumentowanym pochodzeniem.

Cena, która może zaboleć przy kasie

Słaby punkt? Cena. Butelka 500 ml kosztuje około 29,60 euro, co przekłada się na blisko 60 euro za litr. W przeliczeniu na złotówki to poziom zarezerwowany raczej dla prezentu dla fana kuchni niż codziennego oleju do smażenia jajecznicy.

Tak wysoka kwota stawia H de Leos fruité vert w kategorii oliw „od święta”, a nie podstawowego produktu spożywczego. Redakcja, która przygotowała test, sama podkreśla, że to raczej oliwa, którą warto wykorzystywać z umiarem i głównie w potrawach na zimno, gdzie jej smak naprawdę wybrzmi.

Plastifikatory w butelce – skąd ten problem

Najbardziej drażliwy fragment raportu dotyczy obecności śladów związków z grupy plastifikatorów w zwycięskiej oliwie. To substancje stosowane w produkcji niektórych tworzyw sztucznych, które mogą przedostawać się do żywności, zwłaszcza do tłuszczów, jeśli opakowanie lub elementy linii produkcyjnej nie są idealnie dobrane.

W odniesieniu do H de Leos fruité vert magazyn zaznacza, że poziomy tych związków pozostają stosunkowo niskie, mimo to w ogólnej ocenie pojawia się określenie „czystość względna”. Czyli lepiej niż u wielu konkurentów, ale nie idealnie.

Najlepsza w smaku oliwa z zestawienia nie okazała się całkowicie wolna od śladów substancji związanych z plastikiem.

Dla części konsumentów taka informacja może być decydująca. Wielu z nas sięga po droższą oliwę nie tylko dla smaku, ale także dla poczucia większego bezpieczeństwa. Zderzenie wysokiej ceny z sygnałem o plastifikatorach tworzy zgrzyt, który w testach mocno wybrzmiał.

Dlaczego oliwa łatwo „łapie” niepożądane substancje

Tłuszcze szczególnie podatnie pochłaniają część związków chemicznych z otoczenia, w tym te, które mogą przenikać z opakowań, zakrętek czy elementów sprzętu. W produkcji oliwy ogromne znaczenie ma więc każdy etap: rodzaj zbiorników, materiał filtrów, sposób przechowywania i typ butelki.

W odpowiedzi na rosnącą świadomość konsumentów część producentów przechodzi z tworzyw sztucznych na szkło o większej gęstości, ciemne butelki i zakrętki z lepszymi uszczelkami. W raporcie widać wyraźnie, że taki kierunek zmian się opłaca – oliwy w wysokiej jakości szkle często wypadają lepiej pod kątem zanieczyszczeń.

Jak mądrze korzystać z „luksusowej” oliwy

Redakcja prowadząca test sugeruje, by zwycięską oliwę traktować jak produkt do zadań specjalnych, a nie do wszystkiego. Mocno owocowy aromat i cenę lepiej wykorzystać przy daniach, w których smak nie zostanie zdominowany przez obróbkę cieplną.

Szczególnie dobrze sprawdzi się przy:

• sałatkach z sezonowych warzyw i prostym dressingiem na bazie oliwy i cytryny;
• warzywach grillowanych podawanych na zimno, skropionych tuż przed podaniem;
• kromce świeżego pieczywa zamiast masła;
• makaronach „na szybko”, gdzie gorący makaron miesza się z oliwą już poza patelnią;
• daniach z rybą, w których oliwa jest ostatnim akcentem na talerzu.

Do codziennego smażenia czy pieczenia spokojnie wystarczy tańsza oliwa lub inny olej roślinny o wysokiej temperaturze dymienia. Wówczas zużycie drogiego produktu znacząco spada, a aromat pozostaje zarezerwowany na sytuacje, w których naprawdę ma szansę zabłysnąć.

Na co zwracać uwagę, wybierając oliwę w polskim sklepie

Choć test dotyczył rynku francuskiego, wnioski łatwo przenieść na polskie półki. Wybierając oliwę, warto patrzeć szerzej niż tylko na dopisek „extra vergine” na froncie butelki.

Dobrą praktyką jest też kupowanie mniejszych butelek, jeśli oliwę zużywamy rzadko. Nawet świetny produkt traci aromat, kiedy stoi miesiącami otwarty w ciepłej kuchni.

Czy warto płacić tyle za oliwę z oliwek

Z testu francuskiego magazynu wyłania się obraz rynku, na którym naprawdę wybitne oliwy kosztują bardzo dużo, a jednocześnie nawet one nie są całkowicie wolne od drobnych wpadek. Dla przeciętnego konsumenta zdrowy rozsądek będzie gdzieś pośrodku – między budżetową butelką z dolnej półki, a luksusową oliwą za równowartość kilku obiadów.

Dla osób, które dbają o dietę śródziemnomorską, kluczowe jest raczej regularne używanie dobrej jakości oliwy, niż polowanie na pojedyncze, wybitne etykiety. Już sama zamiana części tłuszczów zwierzęcych na oliwę z oliwek daje wymierne korzyści: więcej jednonienasyconych kwasów tłuszczowych, polifenole działające jako przeciwutleniacze oraz mniejsze zużycie tłuszczów utwardzanych.

Raport z Francji jest więc ciekawym sygnałem: smak, cena i bezpieczeństwo produktu nie zawsze idą w parze. Warto nauczyć się czytać etykiety i traktować oliwę nie jak modny gadżet z południa Europy, lecz jak normalny składnik kuchni, w którym liczy się zarówno aromat, jak i rozsądne kompromisy między ideałem z laboratorium a tym, co naprawdę ląduje na talerzu.