Ten drobny ruch przy przytulaniu zdradza skrajnego egoistę emocjonalnego

Przytulanie to jedna z najbardziej intymnych form komunikacji między ludźmi — ciało wysyła sygnały, których umysł często nie potrafi ukryć. Naukowcy z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach postanowili przyjrzeć się bliżej temu, jak ludzie się obejmują i co sposób przytulania może powiedzieć o ich prawdziwej naturze. Okazało się, że nawet ten pozornie prosty gest może zdradzić głęboko ukryte cechy osobowości — zwłaszcza te związane z narcystycznym rysem charakteru.

Przytulanie zwykle kojarzy się z czułością i bliskością.

Najnowsze badania sugerują jednak, że w tym geście kryje się też sygnał ostrzegawczy.

Naukowcy z Uniwersytetu Śląskiego przyjrzeli się temu, jak ludzie się obejmują i co sposób przytulania mówi o ich charakterze. Z ich pracy wynika, że osoby o silnie egoistycznym, narcystycznym rysie mogą zdradzić się konkretnym zachowaniem w trakcie uścisku.

Przytulanie jako test osobowości

W psychologii od lat wiadomo, że dotyk działa jak emocjonalny termometr. Bliskość fizyczna obniża poziom stresu, wzmacnia poczucie bezpieczeństwa i ułatwia tworzenie więzi. Mało kto zastanawia się jednak, że to, jak obejmujemy innych, też jest informacją zwrotną o nas samych.

Zespół badawczy z Katowic postanowił sprawdzić, jakie osoby chętniej angażują się w akcje publicznego przytulania obcych ludzi. Skupiono się na popularnej akcji ulicznej, w której wolontariusze stoją z kartką „Free Hugs” i proponują przytulenie każdemu chętnemu przechodniowi. To pozornie prosty gest, ale wymaga otwartości, zaufania i gotowości do kontaktu z kimś zupełnie nieznajomym.

Czego dowiedzieli się badacze z „darmowych uścisków”

W badaniu wzięło udział około 300 osób uczestniczących w kampanii przytulania. Uzupełniali oni rozbudowane kwestionariusze osobowości. Naukowcy sprawdzali między innymi:

• klasyczne cechy z tzw. Wielkiej Piątki (ekstrawersja, ugodowość, sumienność, neurotyczność, otwartość na doświadczenia),
• tak zwaną „ciemną triadę” (skłonności psychopatyczne, manipulacyjny styl myślenia, narcystyczne poczucie wyjątkowości),
• oraz „jasną triadę” (wiara w ludzi, humanizm, postawa etyczna wobec innych).

Okazało się, że większość osób, które chętnie się przytulały, miała raczej łagodny profil: mniej cech narcystycznych i psychopatycznych, więcej zaufania do ludzi i silniejszą potrzebę prospołecznych zachowań. To osoby częściej ekstrawertyczne, bardziej towarzyskie i skłonne do empatii.

Uścisk ramion częściej wybierają osoby, które realnie wierzą w ludzi, a nie te, które budują wizerunek tylko po to, by mieć na innych wpływ.

Jednocześnie badacze wskazują, że wśród przytulających znajdowały się jednostki o silnych cechach narcystycznych. One zachowywały się inaczej – nie tyle czuły, co raczej „grały” bliskość.

Jak zachowuje się narcyz, gdy cię obejmuje

Specjaliści opisują osoby narcystyczne jako takie, które traktują innych głównie jak narzędzia do zaspokajania własnych potrzeb: podziwu, potwierdzania wyjątkowości, kontroli. W relacjach romantycznych czy przyjacielskich potrafią być bardzo czarujące, ale za tym często nie idzie prawdziwa czułość.

Według psychoterapeutów narcyz uczy się „jak powinno wyglądać okazywanie miłości”, a następnie odgrywa ten scenariusz. Jeśli w jego domu dzieciństwa czułość wyrażano prezentami, będzie pokazywał „miłość” głównie przez pieniądze czy gesty materialne. Jeśli wychował się bez przytulania, ciepły dotyk i spontaniczny uścisk zwyczajnie nie przychodzą mu naturalnie.

Gdy narcyz cię obejmuje, często wykonuje zapamiętany schemat, a nie płynie z autentycznego poruszenia. To bardziej rola niż spontaniczność.

Najbardziej charakterystyczne staje się to, że osoba narcystyczna bardzo szybko dopasowuje się do twoich oczekiwań. Jak kameleon. Gdy wyczuje, że łakniesz bliskości, zacznie cię częściej przytulać, mówić czułe słowa, wysyłać „słodkie” wiadomości. Nie dlatego, że nagle pokochała, lecz dlatego, że tak szybciej zbuduje nad tobą przewagę emocjonalną.

Ten jeden szczegół w uścisku powinien zapalić lampkę ostrzegawczą

Psychoterapeuci mówią o specyficznym drobnym ruchu i ogólnym „stylu” przytulania, który może zdradzić narcyza: to moment, w którym uścisk bardziej służy kontroli niż wymianie uczuć. Chodzi tu nie o pojedynczy gest, ale o całą jego otoczkę.

Jak może wyglądać „kontrolujący” uścisk

• Ramiona trzymają cię zbyt mocno lub zbyt sztywno – tak jakby druga osoba chciała przejąć nad tobą fizyczną dominację.
• Głowa narcyza często znajduje się wyżej , a ciało lekko pochylone w dół – przytulenie przypomina raczej „osłanianie” albo „przetrzymywanie” niż czułość między równymi partnerami.
• On lub ona dyktuje moment rozpoczęcia i zakończenia uścisku , niemal ignorując twoje tempo, gotowość czy opór.
• Przytuleniu nie towarzyszy spójna mimika – gest jest teatralny, a w oczach trudno dostrzec miękkość i rozluźnienie.
• Po przytuleniu szybko pojawia się prośba lub oczekiwanie – przysługa, poświęcony czas, zgoda na coś, co budzi twój dyskomfort.

Ten „drobny ruch” to często lekkie przytrzymanie cię w sposób, który daje drugiej osobie wrażenie przewagi. Dłoń zaciska się na twoich plecach zbyt mocno, ramiona ustawiają cię tam, gdzie ona chce, a nie tam, gdzie tobie naturalnie wygodnie. Nie chodzi o siłę w sensie agresji, ale o subtelną, stale obecną dominację w geście, który z założenia ma być partnerski.

Dlaczego narcyzowi tak trudno o prawdziwą czułość

Specjaliści podkreślają, że osoba o silnie narcystycznych cechach ma bardzo kruche poczucie własnej wartości, choć na zewnątrz wydaje się pewna siebie. Bliskość oznacza ryzyko odsłonięcia słabych punktów, a to coś, czego narcyz panicznie unika. Uścisk staje się więc narzędziem wizerunkowym lub manipulacją, a nie przeżyciem, które ma połączyć dwie osoby.

Gdy czułość nie była obecna w dzieciństwie, ciało może reagować spięciem na dotyk, nawet jeśli głowa „wie”, że tak wypada. Wtedy pojawia się gra: osoba narcystyczna obserwuje innych, uczy się, jak wygląda „filmowa miłość”, i powtarza ją jak wyuczony scenariusz. Z zewnątrz może to robić duże wrażenie – zwłaszcza na kimś, kto dawno nie czuł się zaopiekowany.

Jeśli masz wrażenie, że ktoś przytula cię tak, jakby odgrywał scenę z komedii romantycznej, a nie naprawdę był przy tobie – zaufaj temu wrażeniu.

Jak odróżnić zdrową czułość od manipulacji

Sam fakt, że ktoś inaczej okazuje bliskość, nie oznacza od razu zaburzeń osobowości. Ludzie różnią się temperamentem, historią życia, stylem wychowania. Warto jednak zwrócić uwagę na kilka szerszych sygnałów, które – w połączeniu z „dziwnym” przytulaniem – mogą sugerować narcystyczny wzorzec relacji.

Co zrobić, gdy coś w jego uścisku cię niepokoi

Jeśli zauważasz, że druga osoba przytula cię w sposób, który bardziej przypomina zawłaszczenie niż czułość, warto zatrzymać się i przyjrzeć całości relacji. Jedno dziwne przytulenie niczego nie przesądza, natomiast powtarzalny schemat już tak.

Pomocne mogą być trzy proste kroki:

Jeśli odpowiedzi układają się w spójny obraz manipulacji, wsparcie specjalisty może być bardzo pomocne. Rozmowa z psychologiem czy terapeutą nie służy stawianiu diagnozy partnerowi, ale uporządkowaniu twoich doświadczeń i wzmocnieniu granic.

Dlaczego warto nauczyć się „czytać” uściski

Przytulanie wydaje się banalne, a w rzeczywistości jest jednym z najbardziej intymnych sygnałów, jakie wysyła nasze ciało. Pozwala wyczuć napięcie, chłód, pośpiech, a także prawdziwe ciepło i akceptację. Świadome zwracanie uwagi na to, jak druga osoba cię obejmuje, może uratować cię przed wejściem w relację, w której od początku chodzi głównie o władzę nad tobą.

Warto też pamiętać, że ludzie, którzy naprawdę cię kochają, nie potrzebują teatralnych gestów. Ich uściski bywają nieco nieporadne, za krótkie albo zbyt długie, ale czujesz w nich jedno: jesteś widziany, a nie używany. I to właśnie ta różnica, bardziej niż jakikolwiek pojedynczy ruch, najczęściej odróżnia zdrową bliskość od narcystycznej gry.