Osoby, które bez stresu zagadują obcych, mają wspólną cechę

Krótka rozmowa z nieznajomym w windzie czy sklepie wydaje się drobiazgiem, a tymczasem mocno zdradza, jaką masz osobowość.

Naukowcy coraz uważniej przyglądają się takim „mikro-rozmowom”. To te wszystkie krótkie wymiany zdań z kierowcą taksówki, kasjerką czy współpasażerem, które trwają kilkanaście sekund, a potrafią poprawić humor na resztę dnia. I – co ważne – pokazują pewien konkretny typ psychiki.

Dlaczego w ogóle zagadujemy obcych

Żyjemy w czasach słuchawek w uszach, wlepionego wzroku w ekran i chronicznego pośpiechu. Tym bardziej wyróżniają się osoby, które w kolejce do kasy, w tramwaju albo w poczekalni potrafią wyciągnąć nos z telefonu i zamienić z kimś dwa zdania. To nie jest zwykła „gadatliwość”, tylko określona dyspozycja psychologiczna.

Tendencja do zaczynania rozmowy z obcymi łączy się ze specyficznym typem inteligencji emocjonalnej: wysoką świadomością społeczną i wyczuciem drugiej osoby.

Badania z zakresu psychologii osobowości i relacji międzyludzkich pokazują, że takie krótkie kontakty – choć pozornie nieistotne – zwiększają poczucie więzi z innymi i poprawiają ogólne zadowolenie z życia. Co ciekawe, nie mają wiele wspólnego z tym, czy ktoś oficjalnie uważa się za introwertyka, czy ekstrawertyka.

Wspólny mianownik: rozwinięta inteligencja emocjonalna

Osoby, które łatwo nawiązują kontakt z nieznajomymi, zwykle świetnie czytają emocje innych. W kilka sekund „skanują” nastrój drugiej strony i dostosowują do niego ton, mimikę, a nawet długość rozmowy. Nie przytłaczają, nie przekraczają granic, ale też nie ograniczają się do automatycznego „dzień dobry”.

Psychologowie nazywają tę zdolność świadomością społeczną . To nie uprzejmość z przyzwyczajenia, tylko realne zainteresowanie tym, co dzieje się z napotkaną osobą – choćby przez kilka sekund. Naukowe opisy inteligencji emocjonalnej podkreślają, że:

• opiera się ona na szybkim rozpoznawaniu sygnałów niewerbalnych (mimika, ton głosu, postawa),
• pozwala adekwatnie reagować na cudzy nastrój,
• nie wymaga długiej znajomości ani bliskiej relacji – wystarczy krótki kontakt.

Przykład? Krótkie „ciężki dzień?” wypowiedziane z uśmiechem do kuriera, który wygląda na skrajnie zmęczonego, może mieć zupełnie inny efekt niż obojętne podanie telefonu do podpisu. W pierwszym wypadku pojawia się prawdziwa wymiana emocji, choć trwa kilka sekund.

Tak działa „siła słabych więzi”

Społeczny sens takich interakcji świetnie opisał już dawno temu socjolog Mark Granovetter, mówiąc o sile słabych więzi . Chodzi o te wszystkie lekkie, nieformalnie powiązania z ludźmi, których imion nawet nie znamy: baristą, sąsiadką z naprzeciwka, współpasażerką w autobusie.

Te więzi są słabe, bo nie budujemy na nich życiowych decyzji, ale łącznie tworzą gęstą sieć poczucia przynależności. Badania pokazują, że osoby, które regularnie wchodzą w takie mikro-kontakty:

• rzadziej czują się samotne,