Jak wybrać najlepszy makaron w markecie? Jedna prosta sztuczka z półki

Miliony Polaków sięgają po makaron co tydzień, ale mało kto wie, że o jego jakości można sporo wyczytać już przez folię opakowania.

Wielkie alejki z makaronem potrafią przytłoczyć. Opakowania „premium”, promocje, marki własne sklepów – wszystko krzyczy z półki. A przecież mówimy o jednym z najczęściej kupowanych produktów suchych. Francuscy testerzy z magazynu konsumenckiego skupili się na prostym pytaniu: jak nie przepłacić, a jednocześnie trafić na naprawdę smaczny, sprężysty makaron? Z ich analizy wynika, że wystarczy jeden szybki nawyk przy sklepowej półce, który od razu odsieje większość przeciętnych produktów.

Makaron z marketu pod lupą: skala problemu

We Francji osiem na dziesięć osób je makaron przynajmniej raz w tygodniu. Sprzedaje się tam setki milionów paczek rocznie, czyli kilka, a nawet kilkanaście opakowań w każdej sekundzie. W Polsce skala jest mniejsza, ale przyzwyczajenie bardzo podobne: makaron to produkt „zawsze w szafce”, kupowany często trochę z automatu.

Długo wiele rodzin pozostawało wiernych jednej, „swojej” marce. Z badań cytowanych przez ekspertów wynika, że około jedna czwarta Francuzów nigdy jej nie zmienia. Problem w tym, że testy degustacyjne i laboratoryjne pokazują duże różnice między poszczególnymi liniami i markami – i nie zawsze te najdroższe wypadają lepiej od tańszych.

Specjaliści zwracają uwagę: o jakości makaronu bardzo dużo mówi sposób suszenia, a pierwszą wskazówkę daje sama barwa produktu widocznego w opakowaniu.

Pierwszy test przy półce: patrz na kolor makaronu

Ekspertka cytowana przez magazyn konsumencki proponuje prosty odruch: zanim włożysz makaron do koszyka, przyjrzyj się mu przez przezroczyste okienko w kartonie albo przez folię. Nie chodzi o kształt ani o wielkość, ale o samą barwę i powierzchnię.

Dobrej jakości makaron z pszenicy durum powinien mieć:

• kolor jednolity – bez ciemniejszych plam czy jaśniejszych „łat”
• delikatnie złoty odcień, bez szarego lub kredowego tonu
• powierzchnię gładką kolorystycznie, bez wyraźnych smug

Widoczne „przebarwienia”, ciemne punkty albo nieregularne smugi bywają sygnałem, że makaron suszono zbyt szybko albo w zbyt wysokiej temperaturze. To uszkadza strukturę skrobi w ziarnie i później mści się w garnku – produkt mięknie nierówno, rozkleja się na brzegach, a woda robi się bardzo mętna i kleista.

Jeśli makaron wygląda jak marmurek – ma plamy, pasy, przebarwienia – z dużym prawdopodobieństwem gorzej się ugotuje i będzie mniej przyjemny w konsystencji.

Dlaczego powolne suszenie robi taką różnicę

Rzetelni producenci suszą makaron długo i w niższej temperaturze, często w okolicach 40 stopni Celsjusza. Taki proces trwa, ale pozwala „utrwalić” strukturę ciasta bez jej szokowego wysuszenia. Białka i skrobia zachowują wtedy lepszą sprężystość, a sam makaron po ugotowaniu jest przyjemnie jędrny i mniej podatny na rozgotowanie.

Gdy producent przyspiesza proces i podnosi temperaturę suszenia nawet do 80–90 stopni, oszczędza czas i energię, ale płaci się za to w jakości. W garnku widać to potem bardzo wyraźnie: powierzchnia makaronu staje się miękka i „puchata”, a środek może pozostać twardawy lub odwrotnie – wszystko szybko zamienia się w papkę.

Duża część tych efektów objawia się właśnie w kolorze jeszcze surowego produktu. Krótki rzut oka na barwę to więc w praktyce rzut oka na proces technologiczny, którego nie widać na etykiecie.

Jak czytać opakowanie: kluczowe hasła i liczby

Przy dziesiątkach pozycji na półce nikt nie ma ochoty na studiowanie wszystkich etykiet. Eksperci z magazynu konsumenckiego proponują skupić się na kilku konkretach.

Wzmianki o wolnym suszeniu

Część producentów chwali się na opakowaniu, że stosuje powolne suszenie w niższych temperaturach. Warto szukać sformułowań w rodzaju „suszenie powolne” czy „długi proces suszenia”. Nawet jeśli użyto obcego sformułowania, sens jest jasny: makaron nie był traktowany ekstremalnym gorącem, a to dobra wiadomość dla jego struktury.

Takie hasła często pojawiają się na frontowej stronie opakowania, więc można je wyłapać jednym spojrzeniem bez odwracania kartonu.

Czas gotowania jako bardzo prosty wskaźnik

Drugim szybkim parametrem jest czas gotowania. Informacja znajduje się obowiązkowo na każdym opakowaniu i daje zaskakująco dużo wskazówek:

• czas 3–5 minut – zwykle bardzo cienki makaron, delikatny, łatwo go rozgotować, mniej sycący
• czas około 8–10 minut i więcej – makaron grubszy, wolniej mięknący, na ogół lepiej wysuszony

Oczywiście różne kształty (np. spaghetti, penne, fusilli) mają naturalnie różne czasy gotowania, ale ogólna zasada się sprawdza: im dłuższy czas na opakowaniu, tym bardziej „treściwy” i stabilny w gotowaniu produkt.

Jeśli widzisz makaron, który według instrukcji ma być miękki już po kilku minutach, licz się z tym, że jego struktura będzie delikatna i mniej odporna na rozgotowanie.

Informacja o formowaniu w matrycach z brązu

Kolejna wzmianka, którą warto wyłapać, dotyczy sposobu nadawania kształtu. W tradycyjnych metodach używa się matryc z brązu, dzięki czemu powierzchnia makaronu jest delikatnie chropowata. Sos wtedy lepiej się trzyma, a gotowe danie wydaje się bogatsze w smaku, nawet jeśli używamy prostych składników.

Jeśli na opakowaniu mowa o takim formowaniu, mamy sygnał, że producent zainwestował w bardziej wymagającą technologię, a nie w maksymalną szybkość linii produkcyjnej.

Marki, które często przechodzą test jakości

Analiza francuskich półek z makaronem pokazała, że kilka marek regularnie spełnia opisane wyżej kryteria: jednolity kolor, informacja o wolnym suszeniu, rozsądny czas gotowania i staranne formowanie. Wśród nich wymieniano m.in. duże, rozpoznawalne nazwy oraz linie produktów marketów, które inwestują w jakość, a nie tylko w niską cenę.

Dla polskiego konsumenta wnioski są uniwersalne. Niezależnie od kraju i oferty sklepu, rzeczy, na które warto patrzeć, pozostają te same:

Jak wykorzystać tę wiedzę w praktyce

Przy kolejnym zakupie makaronu warto przeprowadzić mały test. Weź do ręki swoją ulubioną, „stałą” markę i porównaj ją z inną, która na opakowaniu chwali się wolnym suszeniem lub dłuższym czasem gotowania. Spójrz na kolor obu produktów przez folię, przeczytaj wskazany czas i zanotuj sobie te dane w głowie.

Później ugotuj je w dwóch garnkach, zachowując ten sam poziom „al dente”. Różnica w teksturze często zaskakuje – jeden makaron będzie bardziej sprężysty i gładki, drugi szybciej się rozpadnie lub stanie się miękki na zewnątrz i twardawy w środku. To doświadczenie zostaje w pamięci znacznie lepiej niż same porady z artykułu.

Takie świadome porównania pomagają odczarować marketing. Po kilku próbach można odkryć, że makaron o złotym opakowaniu i bardziej „restauracyjnej” grafice wcale nie musi być tym najsmaczniejszym, a produkty o prostszym designie, ale uczciwie opisanym procesie suszenia, radzą sobie dużo lepiej.

Na co zwrócić uwagę przy gotowaniu makaronu

Dobra paczka to dopiero połowa sukcesu. Nawet najlepszy makaron da się popsuć w garnku, jeśli podejdziemy do niego byle jak. Warto więc połączyć zakupy z kilkoma prostymi zasadami gotowania:

• używaj dużej ilości wody – makaron nie powinien się dusić w małej ilości płynu
• solą doprawiaj dopiero wrzątek, nie zimną wodę
• nie przepłukuj ugotowanego makaronu wodą, chyba że przygotowujesz sałatkę
• odcedzaj go, gdy jest lekko twardszy, niż lubisz – „dochodzi” jeszcze w sosie

Połączenie tych nawyków z mądrze wybraną paczką z półki sprawia, że nawet prosta kolacja z makaronem, oliwą i czosnkiem smakuje znacznie lepiej. Dodatkowo bardziej sprężysty produkt jest zwykle sycący na dłużej, bo wolniej się rozgotowuje i stopniowo uwalnia energię.

Cała sztuka polega więc na tym, by na zakupach na chwilę się zatrzymać i popatrzeć na produkt inaczej niż zwykle. Zamiast ślepo ufać przyzwyczajeniu lub promocji, warto spojrzeć przez folię, przeczytać jedną linijkę z czasem gotowania i poszukać wzmianki o powolnym suszeniu. To zajmuje kilkanaście sekund, a zmienia codzienny talerz makaronu na wyraźnie lepszy – bez skoku ceny o kilka półek w górę.