Jak tania Renault Twingo stała się pożądanym youngtimerem za 25 tys. euro

Mała, miejska i do bólu praktyczna.

A jednak jedna wersja Renault Twingo zamieniła się w drogi, kolekcjonerski gadżet.

W połowie lat 90. francuski warsztat nadwoziowy postanowił zrobić coś, co brzmiało jak motoryzacyjny żart: przerobić budżetową Twingo na luksusowe auto z drewnem, skórą i ręcznym wykończeniem. Dziś te sztuki są tak rzadkie, że gdy jedna trafia na sprzedaż, fani klasyków natychmiast podnoszą ciśnienie.

Od „żaby na miasto” do miejskiej limuzyny

Klasyczna Renault Twingo zadebiutowała jako proste, pomysłowe auto dla oszczędnych kierowców. Jednobryłowe nadwozie, ogromna szyba, przesuwana tylna kanapa – to była praktyczna, trochę zabawna „mieszczucha”, którą widywało się pod blokiem i pod supermarketem. Luksus kojarzył się z limuzynami segmentu wyższego, a nie z kolorowym maluszkiem z plastikowym wnętrzem.

Przeczytaj również: Łańcuchy śniegowe: co sprzedawcy przemilczają przed zimą

W tym samym czasie znana pracownia nadwoziowa, słynąca z renowacji klasyków takich jak Bugatti Type 57, postanowiła wywrócić ten obraz do góry nogami. Zamiast kolejnego luksusowego coupe wzięto na warsztat najbardziej pospolitą małą Renówkę i potraktowano ją jak bazę do ręcznie robionej edycji premium.

Twingo Lecoq to przykład, jak zwykłe auto miejskie można zmienić w ekskluzywny gadżet dla koneserów – bez ruszania logo na masce.

Twingo Lecoq – jak powstawała „salonka” na bazie budżetowego malucha

Projekt polegał na kompletnym przeobrażeniu seryjnego samochodu. Nadwozie dostało lakier w dwóch kolorach, inspirowany dawnymi limuzynami i dużymi autami turystycznymi. Po bokach pojawiły się inne felgi, detale karoserii dopracowano ręcznie, a cały samochód wizualnie „awansował” o kilka klas w górę.

Przeczytaj również: Google Maps przechodzi największą zmianę od lat. Tak odmieni jazdę samochodem

Wnętrze, które nie ma nic wspólnego z seryjną Twingo

Dopiero w środku widać, jak daleko poszli twórcy tego projektu. Standardowo Twingo miała twarde plastiki i prostą deskę rozdzielczą. W wersji przerobionej przez rzemieślników kabina wygląda jak w miniaturowej limuzynie:

• fotele, boczki drzwi i część deski obszyto skórą,
• pojawiły się wstawki z lakierowanego na wysoki połysk drewna,
• niektóre elementy wykończono alcantarą,
• każdy egzemplarz dopracowano ręcznie, więc detale różnią się sztuka od sztuki.

Co ważne, nie była to „tuningowa fantazja” z katalogu dodatków. Samochody przechodziły pełną, rzemieślniczą przebudowę z dbałością o spasowanie i jakość, jakiej nie oferowała żadna fabryczna Twingo z salonu.

Przeczytaj również: Nowy obowiązkowy gadżet w aucie. Trójkąt ostrzegawczy znika z dróg

Mała seria zamiast masowej produkcji

Mimo zgody Renault, aby sygnować ten projekt nazwą Twingo, nie zdecydowano się na regularną linię produkcyjną. Seria była z góry projektowana jako ultra krótka, numerowana, tworzona rękami specjalistów, a nie na taśmie.

Ile kosztowała taka fanaberia w latach 90.

W czasach debiutu Twingo bazowa wersja kosztowała około 60 000 franków, czyli w przeliczeniu mniej więcej 9 000–9 500 euro. Sama przeróbka na wariant luksusowy pochłaniała mniej więcej trzy czwarte ceny nowego auta.

Źródła motoryzacyjne szacują koszt przebudowy na około 26 000 franków. Po dodaniu podatków i ceny samochodu wyjściowego robiła się z tego kwota, która stawiała tak przerobioną Twingo na poziomie znacznie większych i wygodniejszych modeli z salonów.

Twingo Lecoq kosztowała tyle, co pełnowymiarowe auto rodzinne, a mimo to powstało kilkadziesiąt sztuk – wyłącznie dla najbardziej upartych entuzjastów.

Rzadkość, która dziś przyciąga kolekcjonerów

Dzisiaj egzemplarze tej serii praktycznie nie pojawiają się na ulicach. Część trafiła do muzeów i prywatnych zbiorów, jedna sztuka znajduje się w kolekcji Renault Classic i była prezentowana na głośnych imprezach z klasyczną motoryzacją.

Co jakiś czas na rynku wtórnym pojawia się auto z numerowaną tabliczką i dokładnie udokumentowaną historią. Ogłoszenia specjalistycznych firm pokazują, że przebieg często oscyluje w okolicach kilkudziesięciu tysięcy kilometrów, a stan zachowania bywa zaskakująco dobry – właściciele traktują te samochody jak lokatę, a nie codziennego „woła roboczego”.

Ceny, które nie mają nic wspólnego ze zwykłą Twingo

Podczas gdy typowa Twingo pierwszej generacji osiąga dziś ceny rzędu kilku tysięcy złotych, limitowana edycja z luksusowym wykończeniem funkcjonuje w zupełnie innym segmencie rynku. Auta oferowane przez wyspecjalizowanych pośredników pojawiały się w widełkach około 20 000–25 000 euro, czyli wielokrotnie więcej niż wartość standardowego egzemplarza.

Przykładowa sztuka z numerem 8 serii, sprzedawana przez firmę zajmującą się nietypowymi modelami, miała zaledwie 45 000 km przebiegu, aktualne badanie techniczne i komplet charakterystycznych dodatków w środku. Jedynym elementem, który może budzić dyskusje wśród fanów, jest półautomatyczna skrzynia z lat 90., przypominająca manualną przekładnię, ale bez pedału sprzęgła.

Dlaczego ktoś płaci tyle za „zwykłą” Twingo

Dla wielu osób to wciąż „tylko małe auto miejskie”. Kolekcjonerzy patrzą jednak zupełnie inaczej. Liczy się mieszanka kilku cech:

• skrajna rzadkość – mniej niż 50 sztuk na cały rynek,
• ręczne wykonanie i unikalne wnętrze,
• nietypowy pomysł: luksus zderzony z miejskim budżetowcem,
• powiązanie z uznanym warsztatem specjalizującym się w renowacji klasyków.

Taki samochód idealnie wpisuje się w modę na youngtimery, czyli stosunkowo młode, ale już kultowe modele z lat 80. i 90. Rynek zaczął doceniać nie tylko wielkie silniki i sportowe osiągi, ale też auta, które mają ciekawą historię albo przedstawiają sobą pewien absurdalny pomysł, zrealizowany do końca.

Twingo wraca, a legenda rośnie

Równolegle koncern z logo rombu przygotowuje nowe wcielenie Twingo – tym razem jako niewielkie auto elektryczne, nastawione na niskie koszty jazdy i zakup w rozsądnej cenie. To powrót do pierwotnej idei: praktyczny pojazd na miasto dla szerokiej grupy kierowców.

W tym kontekście luksusowa, ręcznie przerabiana Twingo sprzed lat nabiera jeszcze więcej uroku. Pokazuje, jak różne oblicza może mieć ten sam model: od prostego środka transportu, przez designerski gadżet, po kolekcjonerską zabawkę z segmentu premium.

Dla polskiego czytelnika to także ciekawa wskazówka inwestycyjna. Wśród starych, pozornie zwyczajnych miejskich aut mogą kryć się wersje specjalne, limitowane serie i lokalne modyfikacje, które za kilka lat okażą się dużo cenniejsze niż nowy SUV z salonu. Warto więc czasem przyjrzeć się dokładniej egzemplarzowi, który na pierwszy rzut oka wygląda jak kolejna tania „mieszczucha” z ogłoszeń.

Historię Twingo przerobionej na małą limuzynę dobrze wykorzystują też projektanci nowych modeli. Eksperyment sprzed lat pokazuje, że klienci lubią auta z charakterem i z odrobiną szaleństwa. Nawet jeśli jadą tylko po bułki do piekarni, chcą mieć poczucie, że siedzą w czymś wyjątkowym – a Twingo Lecoq udowadnia, że taki efekt da się uzyskać nawet z najbardziej niepozornej bazy.