Reanimacja: a gdyby pies stał się sojusznikiem w leczeniu? Nowatorski eksperyment w CHU Clermont-Ferrand

Na oddziale intensywnej terapii wszystko jest głośne, obce i bezosobowe.

We francuskim szpitalu sprawdzają, czy psi ogon może to choć trochę odmienić.

Francuski szpital uniwersytecki w Clermont-Ferrand ruszył z badaniem, które jeszcze kilka lat temu brzmiałoby jak odważna fantazja. Chce sprawdzić, czy kontrolowane wizyty psów należących do ciężko chorych pacjentów mogą realnie poprawić ich stan psychiczny, emocjonalny, a docelowo nawet wpływać na przebieg leczenia. Projekt nosi nazwę PET in Intensive Care Unit i ma ambicję dostarczyć twardych danych tam, gdzie do tej pory królowały wzruszające, ale jednostkowe historie.

Reanimacja od środka: szok, izolacja i tęsknota za domem

Wejście do reanimacji dla wielu osób oznacza brutalne zerwanie z dotychczasowym życiem. Nagła choroba, aparatura, dźwięki alarmów, zmieniające się zespoły lekarzy i pielęgniarek. Trudno złapać jakikolwiek punkt odniesienia, jeszcze trudniej poczuć się bezpiecznie.

Bliscy często mogą odwiedzać tylko w wyznaczonych godzinach. Rozmowy są krótkie, pełne niepokoju. Pacjent zostaje sam z lękiem, bólem i poczuciem utraty kontroli. W tym krajobrazie brakuje wszystkiego, co przypomina dom: ulubionego kubka, zapachu mieszkania, dotyku sierści zwierzęcia, które zwykle czuwało przy kanapie.

Badanie PET in Intensive Care Unit stawia proste, ale mocne pytanie: czy obecność własnego psa może pomóc pacjentowi przejść przez jeden z najtrudniejszych etapów leczenia w bardziej znośny sposób?

Wielu lekarzy i rodzin intuicyjnie czuje, że tak. Personel reanimacji w Clermont-Ferrand postanowił jednak tę intuicję sprawdzić naukowo. Nie anegdotą, nie wzruszającym postem w mediach społecznościowych, lecz pełnoprawnym, opisanym protokołem badaniem.

Badanie z psem w roli „terapeuty”? Tu wszystko jest policzone

Projekt PET in Intensive Care Unit (Pets Enhancing Therapeutics in Intensive Care Units) ruszył 11 lutego 2026 roku. Obejmuje trzy oddziały intensywnej terapii w dwóch szpitalach: reanimację dorosłych w szpitalu Estaing oraz reanimację neuro­logiczną i medico-chirurgiczną w szpitalu Gabriel-Montpied.

Za pomysłem stoją prace doktorskie Adèle Gauthier, prowadzone pod opieką prof. Matthieu Jabaudona, a także wsparcie działu badań klinicznych i innowacji. W tworzeniu protokołu uczestniczyła też lekarka specjalizująca się w anestezjologii i intensywnej terapii. To nie jest spontaniczny gest dobrej woli, lecz dokładnie zaplanowany eksperyment medyczny.

Najpierw pytanie: czy w ogóle da się to zrobić bezpiecznie

Choć projekt wywołuje wiele emocji, jego główny cel na tym etapie jest bardzo pragmatyczny. Naukowcy chcą sprawdzić, czy takie wizyty da się zorganizować w reanimacji w sposób bezpieczny, przewidywalny i możliwy do wdrożenia na większą skalę.

Badanie uznają za wykonalne, jeśli co najmniej 8 z 21 zgłoszonych psów będzie w stanie wejść do sal chorych zgodnie ze wszystkimi wymogami protokołu.

Jeżeli ten próg uda się osiągnąć, kolejnym krokiem będą analizy wpływu wizyt na:

• nastrój i komfort pacjentów,