Ta oliwa z supermarketu wygrała test jakości. Jest hit, ale ma haczyk

Francuscy testerzy jakości wskazali jedną oliwę z supermarketu, która wyraźnie wyprzedza konkurencję.

Zachwyca smakiem, ale nie jest bez wad.

Ranking przygotował magazyn konsumencki „60 Millions de consommateurs”, znany z bardzo surowych testów produktów spożywczych. Wzięto pod lupę ponad 20 butelek oliwy extra vergine z sieci handlowych, a wyniki mogą zaskoczyć każdego, kto dotąd kierował się głównie ceną lub ładną etykietą.

Jak testowano oliwę: nie tylko smak na talerzu

Francuscy eksperci sprawdzili 22 różne oliwy extra vergine dostępne w supermarketach. W zestawieniu znalazły się zarówno produkty z logo popularnych sieci, jak i butelki klasy premium, które często stoją na najwyższej półce i kuszą eleganckim wyglądem.

Przeczytaj również: Ta oliwa wygrywa testy, ale ma jeden niepokojący problem

Każda z nich spełniała wymóg unijnego oznaczenia „oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia”. Taki produkt powstaje wyłącznie z owoców, bez domieszki innych olejów, tłoczonych mechanicznie na zimno. Istnieją też surowe limity kwasowości i szczegółowe normy jakości, które pozwalają w ogóle użyć tego określenia na etykiecie.

W teście skupiono się na trzech głównych kryteriach:

Przeczytaj również: Bulion w kostce pod lupą: co naprawdę wsypujesz do zupy?

• profil kwasów tłuszczowych – czyli stosunek tłuszczów nasyconych, jednonienasyconych i wielonienasyconych, ważny m.in. dla serca;
• obecność zanieczyszczeń – w tym śladowych ilości substancji mogących przenikać z opakowań;
• ocena sensoryczna – czyli zapach, smak, intensywność goryczki i pikantności, a także ogólna harmonia aromatów.

Ranking pokazał duże różnice między produktami, które na półce wyglądają podobnie i często kosztują zbliżone kwoty.

Najlepsze wyniki zdobyły trzy oliwy, z czego dwie – włoska bio Costa d’Oro La Riserva biologica oraz francuska oliwa extra vergine marki Puget – otrzymały bardzo dobre noty, ale zniknęły już z oferty sklepów. Na szczycie zestawienia ostatecznie pozostała jedna konkretna butelka.

Numer jeden: H de Leos fruité vert – gwiazda z Prowansji

Za najlepszą oliwę w teście uznano produkt H de Leos fruité vert. Zdobył on 15,4 punktu na 20 możliwych, co jest najwyższą oceną w całym rankingu. Co ważne, to jedyna oliwa, która dostała aż dwa punkty na trzy w części poświęconej samej degustacji.

Przeczytaj również: Nie rezygnuj z czekolady: te proste nawyki zmniejszą kontakt z kadmem

Eksperci opisali ją jako bardzo wyważoną. Smak łączy wyraźną, ale przyjemną goryczkę z lekko piekącym finiszem w gardle, typowym dla dobrych oliw z młodych oliwek. Całość tworzy profil określany jako „zielony owocowy” – z nutami świeżo skoszonej trawy, zielonego jabłka czy karczocha.

Za oliwą stoi konkretne miejsce i konkretna historia. H de Leos powstaje w Prowansji, na posiadłości Domaine de Leos w miejscowości L’Isle-sur-la-Sorgue. Gospodarstwo należy do znanego francuskiego artysty Patricka Bruela, który od kilku lat inwestuje nie tylko na scenie, ale także w produkcję wysokogatunkowej żywności.

Jury określiło H de Leos fruité vert jako oliwę z segmentu „wyjątkowych”, przeznaczoną bardziej do delektowania się niż do zwykłego smażenia na co dzień.

Smak premium, cena też premium

Największy problem z tą butelką wcale nie dotyczy jakości samego tłuszczu, tylko… portfela. Za 0,5 litra trzeba we Francji zapłacić około 29,60 euro. W przeliczeniu daje to mniej więcej 60 euro za litr, czyli poziom kojarzący się raczej z dobrym winem niż podstawowym tłuszczem kuchennym.

Tak wysoki koszt stawia H de Leos na granicy między produktem dostępnym w sieci handlowej a oliwą z butikowej delikatesowni. Redakcja magazynu podkreśla, że to propozycja dla osób, które traktują oliwę jak składnik do degustacji, a nie zwykły „nośnik tłuszczu” na patelnię.

Wskazówka ekspertów jest jasna: tej oliwy najlepiej używać na surowo, jako kropki na talerzu, a nie do długiego smażenia. Idealnie sprawdzi się do:

• sałatek z pomidorami, rukolą czy mozzarellą;
• skropienia gotowanych warzyw, np. szparagów czy fasolki szparagowej;
• wykończenia kremowych zup, takich jak krem z dyni czy pomidorów;
• maczania chleba, focaccii lub świeżej bagietki.

Plastifikatory w butelce: czego nie widać na etykiecie

W raporcie pojawił się jednak wątek, który może zaniepokoić bardziej świadomych konsumentów. W części badawczej odnotowano śladową obecność tzw. plastifikatorów, czyli związków chemicznych stosowanych przy produkcji opakowań z tworzyw sztucznych lub w elementach linii produkcyjnej.

Eksperci napisali, że oliwa H de Leos „usprawiedliwia swoje miejsce w rankingu dzięki wyjątkowym walorom smakowym i stosunkowo wysokiej czystości”, ale wspomnieli przy tym o wykrytych resztkach związków kojarzonych z plastikiem.

Nie chodzi tu o spektakularne przekroczenia norm, raczej o sygnał, że nawet produkt klasy premium nie jest całkowicie wolny od kontaktu z substancjami, które potrafią przedostawać się z opakowania do jedzenia. Zjawisko to dotyczy nie tylko oliwy, ale szeroko pojętych tłuszczów, które łatwo rozpuszczają związki organiczne.

Dla konsumenta w praktyce oznacza to konieczność chłodnej oceny: świetny smak i wysoka jakość surowca zderzają się z faktem, że technicznie rzecz biorąc, zawartość butelki nie jest absolutnie sterylna pod względem chemicznym. Autorzy raportu mimo tego utrzymują H de Leos na pozycji lidera, zaznaczając, że poziom zanieczyszczeń wciąż mieści się w akceptowalnych granicach.

Po co płacić tyle za oliwę? Rola jakości w codziennej diecie

Dla wielu Polaków oliwa wciąż jest produktem „od święta”, choć rosnąca popularność kuchni śródziemnomorskiej zmienia ten obraz. Warto zrozumieć, co kryje się za wysoką ceną lepszych butelek i kiedy takie zakupy mają sens.

Przy odpowiednim użyciu nawet bardzo droga oliwa staje się bardziej „rozsądna” ekonomicznie. Jedna butelka może wystarczyć na dłużej, jeśli sięgamy po nią wyłącznie na koniec przygotowywania potrawy, stosując po łyżce lub dwie na porcję. Do smażenia w wysokiej temperaturze lepiej wybrać tańszy, stabilny tłuszcz, choćby inną, mniej szlachetną oliwę lub olej o wysokiej temperaturze dymienia.

Jak wybierać oliwę w polskim sklepie – praktyczne wskazówki

Nawet jeśli H de Leos nie trafi masowo na polskie półki, wnioski z francuskiego testu można łatwo przełożyć na codzienne zakupy. Warto, stojąc przed regałem, zwrócić uwagę na kilka szczegółów:

• Data zbioru lub tłoczenia – im świeższa oliwa, tym zwykle lepszy smak i więcej cennych związków;
• Kraj pochodzenia – nie musi to być wyłącznie jeden region, ale jasna informacja pomaga śledzić standardy;
• Rodzaj butelki – ciemne szkło lepiej chroni przed światłem niż przezroczysta plastikowa butelka;
• Opis smakowy na etykiecie – producenci, którzy dbają o produkt, często szczegółowo opisują profil aromatyczny;
• Stosunek ceny do przeznaczenia – inna oliwa do smażenia, inna do sałatek i dań „na zimno”.

Osoby, które chcą ograniczać kontakt z potencjalnymi związkami migrującymi z opakowań, często wybierają oliwy w szklanych butelkach. Warto też przechowywać je z dala od piekarnika i okna, żeby ograniczyć działanie ciepła i promieni słonecznych.

Gdzie w tym wszystkim zdrowie?

Oliwa z oliwek extra vergine od lat uchodzi za jeden z filarów kuchni śródziemnomorskiej. Zawiera głównie jednonienasycone kwasy tłuszczowe, szczególnie kwas oleinowy, który wspiera profil lipidowy krwi. Do tego dochodzą polifenole – naturalne przeciwutleniacze odpowiedzialne m.in. za charakterystyczną goryczkę i szczypanie w gardle.

To właśnie te ostre nuty, które nie każdemu odpowiadają na początku, w dużej mierze wiążą się z działaniem prozdrowotnym. Mocno filtrowane, bardzo łagodne oliwy potrafią mieć mniej polifenoli niż te bardziej wyraziste. Dlatego przy wybieraniu produktu warto szukać nie tylko słowa „łagodna”, ale też informacji o intensywności aromatu i zastosowaniu.

Dla osób dbających o dietę rozsądnym kompromisem jest posiadanie w kuchni dwóch różnych butelek: tańszej do smażenia i duszenia oraz lepszej, bardziej aromatycznej do sałatek, past kanapkowych i dań, które nie wymagają wysokiej temperatury. Taki podział pozwala korzystać z atutów wysokiej jakości oliwy, nie rujnując domowego budżetu.