Raport konsumencki uderza w trzy popularne piwa. Te marki lepiej omijać

Francuscy testerzy jakości wzięli pod lupę 45 popularnych piw z supermarketów i znaleźli w nich to, czego mało kto chce pić.

Chodzi nie o smak czy pianę, ale o ślady pestycydów w złotym napoju. Z analizy wynika, że zdecydowana większość badanych piw zawiera chemiczne pozostałości z pól, a trzy dobrze znane marki wypadają na tyle słabo, że eksperci odradzają ich wybór.

Badanie 45 piw: co naprawdę płynie w kuflu

Francuski magazyn konsumencki „60 Millions de consommateurs” sprawdził 45 piw sprzedawanych w marketach: 39 jasnych lagerów i 6 pszenicznych. W laboratorium szukano około 250 różnych związków używanych w rolnictwie. Wnioski raczej nie spodobają się miłośnikom piwa do meczu.

W 34 piwach wykryto ślady pestycydów. Tylko 11 próbek wypadło całkowicie czysto, bez żadnego wykrywalnego pozostałego związku. W butelkach i puszkach znaleziono cztery typy substancji: popularny herbicyd glifosat oraz trzy fungicydy – boskalid, folpet i ftalimid.

W części badanych piw wykryto glifosat w stężeniu od ok. 0,41 do 9,23 µg/l. Jeden z lagerów osiągnął najwyższy poziom w całym zestawieniu, blisko 9,3 µg/l.

Według magazynu, aby przekroczyć dzienną dopuszczalną dawkę glifosatu, trzeba by wypijać około 2 000 litrów najbardziej „obciążonego” piwa dziennie. Nie chodzi więc o natychmiastowe zatrucie, lecz o jakość surowców, przejrzystość łańcucha dostaw i ogólną kumulację kontaktu z pestycydami – z żywności, wody i napojów.

Trzy piwa na cenzurowanym: które marki dostały żółtą kartkę

W raporcie szczególnie mocno wyróżniono trzy marki. Nie ze względu na smak, tylko przez kombinację kilku czynników: wyższe niż przeciętne stężenia pestycydów, sposób etykietowania oraz relację jakości do ceny.

Eksperci magazynu wskazali trzy konkretne piwa, których nie rekomendują jako codziennego wyboru konsumenta.

Na liście znalazły się:

• Affligem Blonde – piwo określane jako „klasztorne”, warzone przemysłowo;
• Hoegaarden – jedna z najbardziej rozpoznawalnych piw pszenicznych w Europie;
• Itinéraire des Saveurs – jasne piwo marki własnej jednego z francuskich sieciowych sklepów.

Według testu te trzy produkty wykazały stężenia pestycydów przekraczające średnią dla całego panelu. Affligem Blonde osiągnął najwyższy poziom glifosatu wśród wszystkich analizowanych piw. Autorzy raportu wytykają także niedostateczną przejrzystość: na etykietach brakuje jasnych informacji o pochodzeniu zbóż i chmielu, a opisy bywają mało czytelne.

Magazyn zwraca uwagę, że wizerunek piwa „z tradycją” czy „z opactwa” nie zawsze idzie w parze z jakością surowców i realną wartością produktu. Ceny tych marek sugerują wyższą klasę, natomiast wyniki badań chemicznych i analiza składu nie zawsze to potwierdzają.

Piwo bez wykrywalnych resztek pestycydów? To możliwe

W raporcie znalazło się jednak także kilka pozytywnych zaskoczeń. Aż 11 piw nie zawierało żadnych wykrywalnych pozostałości pestycydów. Co istotne, nie chodzi wyłącznie o małe kraftowe browary czy produkty z segmentu premium.

Wśród „czystych” marek pojawiły się między innymi:

• Heineken Lager,
• Carlsberg ,
• 33 Export .

To produkty masowe, dostępne w dużych, międzynarodowych sieciach. Dla konsumenta oznacza to, że duża, przemysłowa skala produkcji nie musi automatycznie oznaczać gorszej kontroli nad pozostałościami środków ochrony roślin. Sporo zależy od współpracy z rolnikami, wyboru dostawców jęczmienia i pszenicy, a także wewnętrznych standardów kontroli jakości.

Jak samodzielnie wybrać lepsze piwo na półce

Choć raport dotyczy rynku francuskiego, przedstawione wskazówki łatwo zastosować także w Polsce. W supermarketach półki uginają się od różnorodnych puszek i butelek, a marketing skutecznie przyciąga wzrok. Warto więc oprzeć się na kilku prostych zasadach.

Na co zwracać uwagę przy zakupie

• Skład – im krótsza lista składników, tym lepiej. Podstawowe piwo to woda, słód, chmiel, drożdże. Dodatki smakowe, aromaty czy „mieszanki ekstraktów” powinny zapalać lampkę ostrzegawczą.
• Czytelna etykieta – transparentny producent jasno podaje, z jakiego kraju lub regionu pochodzą zboża i chmiel, a także gdzie znajduje się browar.
• Cena za litr – warto spojrzeć na małe oznaczenie ceny jednostkowej, zamiast sugerować się wyłącznie oprawą graficzną czy hasłami marketingowymi.
• Certyfikaty i oznaczenia – niektóre browary informują o współpracy z rolnictwem zrównoważonym, ograniczaniu chemii czy lokalnych łańcuchach dostaw.
• Nadmiernie „klasztorny” wizerunek – etykieta stylizowana na produkt z małego opactwa nie zawsze oznacza rzemieślniczą jakość. Często to zwykła marka przemysłowa z odpowiednim brandingiem.

Czy warto sięgać po piwo z certyfikatem bio

Piwo z oznaczeniem ekologicznym z reguły powstaje z surowców uprawianych bez syntetycznych pestycydów i nawozów. To zwykle ogranicza ryzyko kontaktu z takimi związkami. Test francuskiego magazynu przypomina jednak, że „bio” nie zawsze oznacza absolutny brak śladów chemii – śladowe ilości mogą pojawić się choćby przez znoszenie z sąsiednich pól lub zanieczyszczenia w łańcuchu dostaw.

Certyfikat ekologiczny zmniejsza prawdopodobieństwo obecności pestycydów, ale nie daje stuprocentowej gwarancji braku jakichkolwiek pozostałości.

W praktyce warto łączyć wybór produktów bio z rozsądną częstotliwością sięgania po alkohol. Nawet najczystszy lager nie zastąpi wody, a jego wpływ na zdrowie wciąż zależy od ilości wypijanego alkoholu, zawartości kalorii i ogólnego stylu życia.

Dlaczego temat pestycydów w piwie w ogóle ma znaczenie

Dopuszczalne normy dla poszczególnych substancji ustala się z dużym marginesem bezpieczeństwa, więc pojedyncza butelka nie staje się nagle toksyczną miksturą. Problem dotyczy raczej tzw. narażenia chronicznego, czyli regularnego kontaktu z niewielkimi dawkami różnych pestycydów przez wiele lat. Jednego dnia są w warzywach, kolejnego w owocach, innym razem w herbacie czy właśnie w piwie.

Naukowcy coraz częściej zwracają uwagę na tzw. efekt koktajlu – mieszaninę wielu substancji, z którymi organizm ma do czynienia jednocześnie. Każda z nich mieści się w normach, ale ich sumaryczny wpływ nie jest jeszcze dobrze poznany. Dlatego konsumenci w całej Europie zaczynają przyglądać się temu, skąd pochodzą surowce w ich ulubionych napojach.

Jak przenieść francuskie wnioski na polski rynek

Opisywane badanie dotyczy piw sprzedawanych we francuskich sieciach, ale mechanizmy produkcji są podobne w całej Unii Europejskiej. Duzi gracze kupują zboża na międzynarodowym rynku, a w rolnictwie wciąż szeroko używa się środków ochrony roślin. Polscy konsumenci mogą więc potraktować ten raport jak sygnał ostrzegawczy i impuls do zadania kilku pytań „swoim” markom.

Coraz więcej krajowych browarów – zarówno dużych, jak i rzemieślniczych – stawia na lokalne uprawy, kontraktuje jęczmień u konkretnych rolników, a nawet samodzielnie słoduje zboża. Gdy takie informacje pojawiają się na etykiecie, to często lepszy drogowskaz niż krzykliwe hasła o „tradycji od 1478 roku”. W przypadku wątpliwości warto porównać kilka marek obok siebie i sprawdzić, kto zdradza najwięcej szczegółów o swoim łańcuchu dostaw.

Dla konsumenta najrozsądniejsza strategia to łączenie zdrowego sceptycyzmu z różnorodnością. Zamiast kupować przez cały rok to samo piwo z jednej przemysłowej linii, można rotować marki, sięgać po lokalne browary, od czasu do czasu wybierać produkty bio i uważniej czytać etykiety. Dzięki temu ryzyko kumulacji pojedynczego źródła narażenia spada, a przy okazji poznaje się nowe smaki.