Bakterie jelitowe jak „trener metaboliczny”. Naukowcy uczą tłuszcz spalać kalorie

Badacze pokazali, że odpowiednia kombinacja diety i bakterii jelitowych potrafi dosłownie przeprogramować tłuszcz w organizmie.

Brzmi jak science fiction, ale mówimy o konkretnym mechanizmie zaobserwowanym w badaniach na myszach i potwierdzonym na ludzkich komórkach w laboratorium. Tłuszcz, który zwykle tylko magazynuje energię, zaczął zachowywać się jak biologiczny piec – podkręcał spalanie kalorii.

Jak jelita wtrącają się w to, co robi tłuszcz

Zespół kierowany przez dr. Kenyę Hondę z ośrodków City of Hope i Uniwersytetu Keio przyjrzał się, co dzieje się w organizmie, gdy myszy dostają dietę bardzo ubogą w białko, a w ich jelitach żyją konkretne szczepy bakterii. Kluczowe okazało się połączenie: sama dieta nie wystarczała, sam mikrobiom też nie.

Naukowcy pokazali, że to bakterie jelitowe „tłumaczą” organizmowi, co znajduje się na talerzu, i na tej podstawie wysyłają sygnały skłaniające komórki tłuszczowe do spalania energii.

W tkance tłuszczowej w okolicy pachwin myszy pojawiły się białka typowe dla tzw. beżowego tłuszczu – formy tłuszczu, która zamiast składować kalorie, spala je, wytwarzając ciepło. Zwykle taki efekt widzi się po ekspozycji na zimno. Tutaj został uruchomiony przez sygnały wysyłane z jelit.

Przeczytaj również: 7 owoców, które naturalnie dodadzą ci energii w ciągu dnia

Dlaczego bez mikrobiomu cała sztuczka nie działa

Badacze powtórzyli eksperyment na myszach wychowanych w sterylnych warunkach, praktycznie pozbawionych bakterii jelitowych. Tym razem dieta z niską zawartością białka nie wywołała „przebudowy” tłuszczu. To był mocny sygnał: nie wystarcza zmienić proporcji makroskładników, organizm potrzebuje jeszcze odpowiednich mikroorganizmów, które odczytają ten sygnał i przekażą go dalej.

Analiza doprowadziła naukowców do dwóch głównych ścieżek sygnałowych:

Przeczytaj również: Jak większość ludzi gotuje brokuły i niszczy przy tym wszystko co w nich zdrowe

• zmian w składzie kwasów żółciowych – substancji, które nie tylko trawią tłuszcze, ale też działają jak hormony;
• wzrostu wydzielania hormonu FGF21 przez wątrobę, związanego z reakcją na stres metaboliczny i niedobór składników odżywczych.

Każda z tych dróg okazała się potrzebna, ale żadna w pojedynkę nie wystarczała, by „przełączyć” tłuszcz w tryb spalania.

Mały skład bakterii, duży efekt

Kolejny krok polegał na znalezieniu konkretnych gatunków mikroorganizmów, które napędzają ten proces. Po przetestowaniu wielu kombinacji wytypowano cztery szczepy pochodzące od ludzi. Dopiero ich wspólna obecność powodowała najsilniejszą odpowiedź w organizmie myszy.

Przeczytaj również: Ta odmiana jabłek znika z półek najszybciej. Dlaczego jest aż tak droga?

Badacze porównali też próbki od 25 zdrowych ochotników. U około 40 procent udało się stwierdzić aktywny beżowy tłuszcz. Przeszczepienie bakterii jelitowych od tych „najlepszych dawców” myszom wywoływało podobne uruchomienie spalania energii w tkance tłuszczowej. Gdy z mieszanki usuwało się choć jeden z czterech kluczowych szczepów, efekt praktycznie znikał.

Wszystko wskazuje na to, że o kierunku pracy tłuszczu może decydować bardzo mała, wyspecjalizowana grupa bakterii, a nie cały mikrobiom naraz.

Rola wątroby i amoniaku: nietypowe połączenie

Ciekawy wątek dotyczy tego, jak niedobór białka w ogóle „wychodzi” poza jelita. Tu na scenę wchodzi amoniak wytwarzany przez bakterie. Ta cząsteczka trafia żyłą wrotną prosto do wątroby – głównego centrum kontroli metabolizmu.

W wątrobie amoniak pobudza komórki do zwiększonej produkcji FGF21. Gdy naukowcy pozbawili bakterie enzymu odpowiedzialnego za wytwarzanie amoniaku, reakcja wątroby znacząco osłabła, a proces „brązowienia” tłuszczu niemal się zatrzymał. Podobnie reagowały ludzkie organoidy wątroby, czyli miniaturowe modele tego narządu hodowane w laboratorium, co sugeruje, że mechanizm może mieć znaczenie także u ludzi.

Jak zwykły tłuszcz zmienia się w „kaloryczny piec”

U myszy na opisanej diecie nowy beżowy tłuszcz zaczął się pojawiać już po dwóch tygodniach i dalej się rozbudowywał. W tych komórkach uaktywniły się geny związane z produkcją ciepła, znane z badań nad reakcją organizmu na zimno. Innymi słowy – tłuszcz przestawiał się z trybu magazynowania na tryb spalania.

Po powrocie do normalnej diety spora część tej „spalającej” charakterystyki stopniowo znikała. Zmiana okazała się więc odwracalna, co z jednej strony brzmi uspokajająco, a z drugiej pokazuje, że organizm stale reaguje na to, co jemy i jakie bakterie w nas żyją. Znaczenie miały też wiek, płeć i miejsce, w którym znajduje się tkanka tłuszczowa – nie wszystkie obszary reagowały tak samo silnie.

Kiedy nerwy zamykają obieg informacji

Sygnały z kwasów żółciowych i z wątroby spotykają się znowu w tkance tłuszczowej. Tam pomagają budować gęstszą sieć nerwów współczulnych – tych samych, które przyspieszają zużycie energii w odpowiedzi na stres czy zimno.

Gdy ten „nerwowy” komponent słabł, efekt beżowego tłuszczu był znacznie wyraźniejszy. Co ciekawe, gdy myszom podano lek bezpośrednio pobudzający to nerwowe połączenie, „brązowienie” tłuszczu wróciło, mimo że brakowało części wcześniejszych bodźców z jelit. Wszystko wskazuje więc na to, że bakterie nie zastępują wrodzonych mechanizmów organizmu, tylko modulują ich siłę.

Jakie realne korzyści zaobserwowano u zwierząt

Myszy karmione dietą z bardzo niską zawartością białka i posiadające odpowiedni zestaw bakterii:

Te wyniki sugerują, że mamy do czynienia z czymś więcej niż z prostą niedożywieniem. Organizm nie tylko chudnie, lecz także poprawia sposób gospodarowania energią i składnikami odżywczymi.

Dlaczego nie czas jeszcze na dietę 7% białka

Opisany plan żywieniowy w badaniu dostarczał zaledwie około 7 procent kalorii z białka – o mniej więcej 60 procent mniej niż dieta kontrolna. Tak niskie wartości trudno uznać za bezpieczne czy praktyczne rozwiązanie dla ludzi na co dzień. Tym bardziej że wcześniejsze próby poprawy metabolizmu za pomocą probiotyków zwykle nie spełniały oczekiwań.

Mikrobiom, dieta i sam organizm są u ludzi znacznie bardziej zróżnicowane niż w warunkach laboratoryjnych. Prosty schemat „weź ten probiotyk i schudnij” nie ma dziś mocnego naukowego oparcia.

Dlatego naukowcy kierują uwagę nie na samą dietę, ale na leki, które mogłyby naśladować sygnały wytwarzane przez bakterie. Chodzi o łańcuch łączący jelita, wątrobę, komórki tłuszczowe i układ nerwowy. Takie podejście ma szansę zadziałać szerzej, bo otyłość zwiększa ryzyko cukrzycy typu 2, chorób sercowo-naczyniowych czy części nowotworów.

Co z tego może wynikać dla zwykłego człowieka

Choć cały eksperyment przeprowadzono głównie na myszach, praca wnosi ważną myśl: tkanka tłuszczowa nie jest czymś danym raz na zawsze. Nawet u dorosłych można ją „przekonać”, by część swoich zasobów przeznaczała na spalanie, a nie wyłącznie na magazynowanie. Nie chodzi tu o cud-dietę, tylko o precyzyjne sterowanie sygnałami, które na co dzień wysyłają jelita i bakterie w nich żyjące.

W praktyce dla osób dbających o wagę i zdrowie metaboliczne oznacza to dwie rzeczy. Po pierwsze, mikrobiom to nie dodatek, lecz realny element układanki – na który wpływa sposób odżywiania, ilość błonnika, leków czy nawet poziom stresu. Po drugie, przyszłe terapie mogą opierać się na kombinacji: modyfikacji diety, odpowiednio dobranych bakterii oraz leków wzmacniających pożądane sygnały z wątroby i nerwów.

Jak lepiej rozumieć pojęcia „brązowy” i „beżowy” tłuszcz

Dla jasności: w organizmie wyróżnia się co najmniej trzy typy tkanki tłuszczowej. Biała przechowuje energię. Brązowa produkuje ciepło i ma dużo mitochondriów – stąd jej ciemniejszy kolor. Beżowa znajduje się gdzieś pośrodku: powstaje w obrębie białego tłuszczu, gdy komórki przestawiają się na spalanie energii. Właśnie ten ostatni typ był w centrum opisywanego badania.

Rośnie liczba prac pokazujących, że aktywacja beżowego i brązowego tłuszczu pomaga regulować poziom cukru we krwi, poprawia profil lipidowy i może chronić przed skutkami przejadania się. Do tej pory skupiano się głównie na zimnie czy wysiłku fizycznym jako bodźcach aktywujących ten proces. Teraz do gry wchodzą jelita i ich mikroskopijni mieszkańcy – jako potencjalni sprzymierzeńcy w walce z nadmiarem kalorii.