Mężczyzna znajduje w lesie 15 porzuconych szczeniaków. Schronisko w szoku

Spokojny spacer po popularnej ścieżce zamienił się w akcję ratunkową, gdy z zarośli zaczęły wyskakiwać kolejne maleńkie psy.

Mieszkaniec okolic Bendigo natknął się najpierw na jednego zagubionego szczeniaka, a chwilę później stał już pośrodku stada maluchów, które dosłownie oblepiły mu nogi. Nie miał pojęcia, skąd się wzięły, ale wiedział jedno: w tym stanie same nie przetrwają.

Niespodziewany „desant” w schronisku

Mężczyzna zapakował całą gromadę do samochodu i zawiózł do Bendigo Animal Relief Centre – lokalnego schroniska. Gdy wszedł na recepcję z kartonem pełnym szczeniaków, pracownicy przez moment myśleli, że to żart. W pudełku było ich piętnaście.

Nagłe przyjęcie tak dużej liczby maluchów oznacza dla każdego schroniska kryzys: brakuje miejsca, rąk do pracy i pieniędzy na leczenie.

Weterynarze szybko ocenili wiek szczeniaków na około siedem tygodni. To bardzo wczesny etap, w którym większość z nich powinna wciąż być z matką, a na pewno nie błąkać się sama przy ruchliwym szlaku spacerowym. Część maluchów była dość silna, ale kilka wyglądało skrajnie mizernie, z zapadniętymi bokami i matową sierścią.

Diagnoza: pasożyty, niedożywienie i ogrom pracy

Po wstępnym badaniu zespół rozpoczął standardową, ale kosztowną procedurę ratunkową. Każdy szczeniak dostał preparat przeciwko robakom i zewnętrznym pasożytom. Sprawdzono ich temperaturę, stan odwodnienia, oczy, uszy i skórę.

• odrobaczenie i zabezpieczenie przeciw pchłom oraz kleszczom
• dokarmianie małymi porcjami wysokokaloryjnej karmy
• nawadnianie, w razie potrzeby płynoterapia
• izolacja słabszych osobników i obserwacja 24/7

Pracownicy opisują, że część szczeniąt miała energię do zabawy, merdała ogonami i domagała się kontaktu z ludźmi. Inne zasypiały niemal od razu po jedzeniu, wyczerpane wcześniejszą tułaczką. Niestety, jeden z maluchów był w tak złym stanie, że mimo leczenia nie przeżył pierwszych dni w schronisku.

Czternaście ocalonych szczeniąt zaczęło przybierać na wadze już po kilku dniach intensywnej opieki i regularnych posiłków.

Gdy tylko ich stan się ustabilizował, personel stanął przed kolejnym wyzwaniem: gdzie ulokować tyle młodych psów, aby nie spędzały całych tygodni w hałaśliwym boksie?

Rodziny tymczasowe ratują sytuację

Schronisko ogłosiło pilną rekrutację domów tymczasowych. Odzew był na tyle dobry, że udało się rozdzielić szczenięta parami do prywatnych mieszkań i domów. Dzięki temu maluchy mogły uczyć się życia u boku ludzi, zamiast dorastać w przepełnionej placówce.

W domach tymczasowych kontynuowano leczenie i socjalizację. Opiekunowie dostali od schroniska nie tylko karmę i leki, ale też konkretne wskazówki, jak postępować z tak młodymi psami:

Schronisko w tym samym czasie próbowało ustalić, skąd wzięło się aż tyle szczeniąt w jednym miejscu. Podejrzenie padło na niekontrolowany rozród w gospodarstwie lub na posesji, gdzie dorosłe suki rodzą mioty bez nadzoru, a część maluchów po prostu „znika”.

Zagadka pochodzenia szczeniaków

Po kilku dniach udało się wreszcie zrekonstruować historię. Pracownicy dotarli do osób z okolicy, które rozpoznały maluchy po umaszczeniu. Okazało się, że to nie jedna, a dwie różne mioty, których matki urodziły w zbliżonym terminie.

Jedna z suk trafiła do schroniska i dostała imię Mumma Sue. Druga pozostała u swojego właściciela, który zgodził się na współpracę ze schroniskiem. Obie suki żyły wcześniej w warunkach, w których nikt na serio nie myślał o sterylizacji, a szczenięta były traktowane jak „przypadek losowy”.

Schronisko pokryło koszty zabiegów sterylizacji, żeby takie mioty nie pojawiały się rok w rok, a kolejne psy nie kończyły na ulicy.

Mumma Sue trafiła do domu tymczasowego, gdzie mogła wreszcie odpocząć po okresie ciąży i karmienia. Szczeniaki, które zdążyły już od niej odrosnąć, rosły w siłę w swoich nowych, tymczasowych rodzinach.

Droga do adopcji

Gdy tylko weterynarze uznali, że maluchy są gotowe na kolejny krok, schronisko rozpoczęło proces adopcyjny. Zgłoszeń było sporo – zdjęcia wesołej czternastki przyciągnęły uwagę mieszkańców regionu i użytkowników mediów społecznościowych.

Pracownicy dobierali rodziny z dużą ostrożnością. Szczeniak to kilkanaście lat odpowiedzialności, a nie urocza zabawka na chwilę. Kandydaci musieli przejść rozmowę, czasem wizytę przedadopcyjną, a także podpisać umowę, która zobowiązuje m.in. do szczepień i dalszej opieki weterynaryjnej.

Już po krótkim czasie kilka szczeniąt znalazło stałe domy. Schronisko przyznaje, że sytuacje takie jak ta, choć bardzo obciążające, potrafią też przynieść pozytywny efekt: nagle wiele osób zaczyna realnie interesować się adopcją, a nie tylko „przeglądaniem słodkich zdjęć”.

Czego uczy ta historia

Przypadek z Bendigo doskonale pokazuje, jak cienka jest granica między „uroczym miotem” a poważnym problemem. Gdy jedna lub dwie suki rodzą kilka razy z rzędu, liczba niechcianych szczeniąt rośnie w zastraszającym tempie. Część trafia do schronisk, część zostaje wyrzucona, część ginie, zanim ktoś zdąży im pomóc.

W praktyce większości takich sytuacji można uniknąć dzięki:

• sterylizacji i kastracji psów nieprzeznaczonych do odpowiedzialnej hodowli
• pilnowaniu suki w okresie cieczki, zamiast „liczyć na szczęście”
• reagowaniu, gdy widzimy błąkające się szczenięta lub zaniedbane mioty
• współpracy z lokalnym schroniskiem, fundacją lub gminą

Warto też pamiętać, że dla każdego schroniska przyjęcie kilkunastu młodych psów oznacza ogromne koszty. To nie tylko karma, ale szczepienia, odrobaczenia, mikroczipy, zabiegi sterylizacji w przyszłości, a także godziny pracy ludzi. Osoby, które nie mogą adoptować, często bardzo realnie pomagają choćby regularną, niewielką darowizną czy wsparciem rzeczowym.

Historia mężczyzny, który zamiast odwrócić wzrok, zabrał piętnaście szczeniaków do schroniska, jest też przypomnieniem, że zwykły spacerowicz może zrobić różnicę. Nie trzeba być wolontariuszem ani weterynarzem, żeby odmienić los zwierząt. Wystarczy zauważyć problem i nie przejść obok niego obojętnie.