Ten drobny detal na ciele sprawia, że kobiety czują się bardziej atrakcyjne

Coraz więcej kobiet modyfikuje swoje ciało, by lepiej się w nim czuć.

Nowe badania pokazują, jak taki pozorny drobiazg działa na psychikę.

Chodzi o zmianę, która nie wymaga skalpela ani drastycznej metamorfozy, a i tak potrafi podnieść poczucie własnej atrakcyjności. Naukowcy sprawdzili, jak ten efekt wygląda na co dzień i co dzieje się z nim, gdy gasną światła w sypialni.

Co badały polskie naukowczynie

Między lutym a majem 2023 roku zespół badawczy przepytał online 426 dorosłych Polek, które w ciągu ostatnich czterech tygodni były aktywne seksualnie. Średnia wieku wynosiła około 29 lat, większość mieszkała w mieście, miała wyższe wykształcenie i była w stałym związku.

Badaczki skupiły się na jednym, bardzo konkretnym detalu fizycznym: tatuażach. Chciały sprawdzić, jak obecność rysunków na skórze łączy się z:

• subiektycznym poczuciem atrakcyjności,
• ogólną satysfakcją z ciała,
• komfortem nago w sytuacji intymnej,
• funkcjonowaniem seksualnym – od pożądania po orgazm i doznawany ból.

Do oceny funkcjonowania seksualnego zastosowano uznany w seksuologii kwestionariusz FSFI, który osobno bada m.in. poziom pożądania, pobudzenia, nawilżenie, łatwość osiągnięcia orgazmu, satysfakcję z życia seksualnego i ból przy stosunku. Z kolei lęk związany z wyglądem ciała w łóżku mierzono osobnym zestawem pytań, skupionym na emocjach pojawiających się w czasie nagości przed partnerem lub partnerką.

Badane kobiety z tatuażami rzeczywiście częściej czuły się atrakcyjniejsze, ale ten efekt nie przekładał się na mniejszy stres w sypialni ani lepszy seks.

Tatuaże dodają pewności siebie… ale głównie w ubraniu

Aż około 76 procent uczestniczek miało przynajmniej jeden tatuaż. Najczęściej były to motywy roślinne lub zwierzęce, wybierane przede wszystkim ze względów estetycznych. Wiele kobiet traktowało je też jako formę samowyrażenia, symbol ważnego etapu życia czy sposób na „oswojenie” blizn lub części ciała, których wcześniej nie lubiły.

Wśród osób z tatuażami ponad trzy czwarte deklarowało, że dzięki nim czuje się atrakcyjniejsza. Rysunki na skórze pomagały im:

• spojrzeć na siebie łagodniejszym okiem,
• śmielej pokazywać ciało na zdjęciach, plaży czy siłowni,
• lepiej zaakceptować fragmenty, które wcześniej wydawały się „problemowe”,
• zbudować bardziej spójną, „swoją” tożsamość.

Innymi słowy – tatuaż często staje się sprzymierzeńcem w codziennym funkcjonowaniu. Pomaga polubić odbicie w lustrze, wyróżnić się, poczuć, że ma się władzę nad własnym ciałem. To ważne zwłaszcza w kulturze, która non stop komentuje kobiecy wygląd.

W sypialni lęk o ciało zostaje taki sam

Gdy jednak badaczki przyjrzały się odpowiedziom dotyczącym seksu, obraz okazał się dużo mniej oczywisty. Wyniki testu FSFI były bardzo podobne u kobiet z tatuażami i bez nich. Dotyczyło to zarówno pożądania, jak i orgazmu, podniecenia, bólu czy ogólnej satysfakcji seksualnej.

Nie było też różnic w poziomie lęku związanego z nagością w obecności drugiej osoby. Kobiety z tatuażami nie czuły się ani wyraźnie swobodniejsze, ani bardziej spięte niż te, które nie mają rysunków na skórze.

Badane często opisywały podobne strategie radzenia sobie z wstydem o ciało w łóżku, takie jak:

• uprawianie seksu przy zgaszonym świetle,
• zasłanianie się kołdrą lub koszulką,
• unikanie pozycji, które „źle pokazują brzuch czy uda”,
• skupianie uwagi na tym, jak wygląda ciało, zamiast na odczuciach.

Poczucie atrakcyjności „na mieście” i swoboda nago w łóżku okazały się czymś zupełnie innym. Tatuaż wpływał głównie na to pierwsze.

Silniejszy od tuszu na skórze: strach przed oceną

Najmocniejszy związek w całej analizie nie dotyczył wcale tatuaży, lecz lęku przed cudzym spojrzeniem. Im silniejszy wstyd i napięcie związane z pokazywaniem nagiego ciała, tym gorsze były wyniki funkcjonowania seksualnego.

W praktyce oznaczało to m.in. trudniejszą drogę do orgazmu, mniejsze poczucie przyjemności, trudności z pobudzeniem i mniejszą ochotę na seks. Uwagę pochłaniały myśli o brzuchu, biuście, fałdkach, rozstępach czy bliznach, a nie doznania zmysłowe czy kontakt z partnerem.

W badaniu pojawiły się też ciekawe zależności niezwiązane bezpośrednio z tatuażami:

To sugeruje, że na jakość życia seksualnego bardziej niż konkretny detal fizyczny działa ogólne nastawienie do własnego ciała, doświadczenia relacyjne i zdrowie.

Granice badania i wnioski dla praktyki

Autorki zwracają uwagę, że ich próba nie odzwierciedla całej populacji. Wśród uczestniczek tatuaże miało aż około 76 procent kobiet, podczas gdy wśród polskich rówieśniczek ogólnie jest to raczej kilkanaście procent. Większość badanych była dobrze wykształcona, mieszkała w mieście i została zrekrutowana przez media społecznościowe.

To wszystko może zawężać obraz do dość specyficznej grupy – bardziej liberalnej, otwartej na modyfikacje ciała, aktywnej w internecie. Dodatkowo mamy do czynienia z badaniem przekrojowym, opartym na samoopisach. Nie da się więc z całkowitą pewnością stwierdzić, co jest przyczyną, a co skutkiem.

Badaczki proponują, by w gabinetach bardziej koncentrować się na przekonaniach, lęku o ciało i samoocenie niż na samych modyfikacjach estetycznych.

Z ich perspektywy tatuaż może być narzędziem, które poprawia nastrój i poczucie piękna w codziennym życiu, ale sam w sobie rzadko naprawia głęboko zakorzeniony wstyd. W pracy z osobami zgłaszającymi problemy seksualne większy sens ma rozmowa o tym, skąd biorą się krytyczne myśli o ciele, jakie komunikaty słyszały na swój temat dorastając i czego obawiają się w bliskości.

Co z tego ma zwykła czytelniczka

Wyniki tej analizy nie uderzają w tatuaże ani w inne formy ozdabiania ciała. Raczej pokazują, że nawet najbardziej dopracowany wizerunek z zewnątrz nie zawsze dotyka tego, co najbardziej boli w środku. Łatwiej zamówić kolejny projekt u tatuatora niż zakwestionować przekonanie „muszę wyglądać idealnie, żeby ktoś mnie chciał”.

Dla wielu kobiet to właśnie w łóżku wychodzi cała historia ich relacji z własnym ciałem: porównywanie się, wstyd po porodzie, komentarze partnerów z przeszłości, presja mediów społecznościowych. Tatuaż może tę historię odrobinę przepisać, ale nie zmienia faktu, że najtrudniejsze bywa zaakceptowanie siebie nago, w zwykłym świetle dziennym.

Praktyczne rzeczy, które pomagają bardziej niż kolejny rysunek na skórze

Kto doświadcza dużego napięcia związanego z wyglądem w sytuacji intymnej, może skorzystać na kilku prostych krokach:

• rozmowa z partnerem o lękach i potrzebach zamiast udawania swobody,
• stopniowe oswajanie się z własnym ciałem nago, np. po kąpieli, bez natychmiastowej oceny,
• praca nad skupieniem się na doznaniach zamiast na „defektach”,
• śledzenie i ograniczanie treści w mediach, które utrwalają nierealistyczny ideał sylwetki,
• w razie potrzeby konsultacja z psychoterapeutą lub seksuologiem.

Sama modyfikacja wyglądu bywa przyjemna i daje mocny efekt „wow”. Głębsza zmiana zwykle wymaga przyjrzenia się temu, jak mówimy do siebie w głowie i co w ogóle uważamy za atrakcyjne. Połączenie obu kierunków – estetycznej zabawy z wizerunkiem i pracy nad samooceną – może działać najlepiej: ciało staje się wtedy mniej projektem do poprawiania, a bardziej sprzymierzeńcem, także w intymnych sytuacjach.