Wyrywasz pierwszy siwy włos? Dermatolodzy ostrzegają przed skutkami

Siwy włos na skroni kusi, żeby go po prostu wyrwać.

Mit mówi, że odrośnie ich wtedy więcej. Rzeczywistość jest mniej łaskawa.

Pierwsze jasne pasma zwykle pojawiają się w okolicach czterdziestki i dla wielu osób są jak sygnał, że czas przyspieszył. Odruchem bywa sięgnięcie po pęsetę. Tyle że specjaliści od skóry głowy coraz wyraźniej mówią: to zły pomysł – i to z kilku powodów.

Skąd w ogóle biorą się siwe włosy

Kolor włosów zawdzięczamy melaninie, czyli barwnikowi wytwarzanemu przez wyspecjalizowane komórki zwane melanocytami. Znajdują się one w mieszkach włosowych, czyli swoistych „mini fabrykach” w skórze.

Z wiekiem melanocyty zaczynają działać coraz słabiej. Produkują mniej pigmentu, a w którymś momencie przestają go wytwarzać całkowicie. Włos rosnący z takiego mieszka robi się najpierw jaśniejszy, potem biały lub srebrzysty.

Siwienie to naturalny objaw starzenia mieszków włosowych, a nie błąd pielęgnacyjny czy kara za stresujący tryb życia.

U większości ludzi pierwsze wyraźne siwe pasma pojawiają się między 35. a 45. rokiem życia. Tempo i rozkład siwienia zależą głównie od genów – jedni mają srebrne skronie po trzydziestce, inni zachowują kolorową czuprynę prawie do emerytury.

Czy wyrwany siwy włos „mnoży się” na głowie?

Popularna opowieść mówi: wyrwiesz jeden siwy, odrosną dwa. Brzmi groźnie, ale to zwyczajna nieprawda. Klucz tkwi w budowie mieszka włosowego.

Każdy mieszek włosowy może wytwarzać tylko jeden włos naraz. To fizyczne ograniczenie, którego nie zmieni żadna pęseta.

Po wyrwaniu włosa mieszek, o ile nie został zniszczony, przechodzi przez kolejne etapy cyklu wzrostu i produkuje nowy włos – wciąż z tego samego miejsca, wciąż pojedynczy. Nie ma mechanizmu, który sprawiłby, że z jednego mieszka zaczną nagle wyrastać dwa lub trzy włosy.

Wrażenie „nagłego wysypu” siwych włosów po wyrwaniu jednego pojawia się, bo:

• inne włosy w sąsiedztwie także w tym czasie tracą pigment,
• zaczynamy się baczniej przyglądać fryzurze i zauważamy to, co wcześniej nam umykało,
• siwe włosy, zwłaszcza w okolicach skroni, są po prostu bardziej widoczne.

Dlaczego wyrywanie siwych włosów szkodzi

To, że mit o „podwojeniu” włosów jest fałszywy, wcale nie oznacza, że można je bezkarnie wyrywać. Dermatolodzy zwracają uwagę na kilka realnych zagrożeń.

Uszkodzony mieszek może już nic nie wyprodukować

Gdy ciągniemy włos z dużą siłą, ryzykujemy uszkodzenie lub całkowite wyrwanie mieszka. Czasem pojawia się malutka kropla krwi – to znak, że pociągnęliśmy mocniej, niż powinniśmy.

Silne, powtarzane wyrywanie w tym samym miejscu może doprowadzić do trwałej utraty włosów w danym obszarze.

Ten proces bywa określany jako łysienie z pociągania. Typowy przykład to osoby, które latami mocno regulowały brwi zgodnie z modą na bardzo cienkie łuki. Po latach część mieszków nie wraca już do normalnej pracy – brwi stają się rzadkie i trudno odzyskać ich dawną gęstość.

Ryzyko stanów zapalnych i blizn

Wyrywanie włosa to mikrouraz skóry. Jeśli robimy to regularnie, w tym samym miejscu, zwiększamy szansę na:

Przy pojedynczym wyrwaniu ryzyko jest niewielkie, ale przy nawykowym „polowaniu” na każdy nowy siwy włos sytuacja wygląda inaczej. Wtedy szkodę budujemy latami, po trochu.

Co dzieje się z siwym włosem po wyrwaniu

Jeśli mieszek przeżył zabieg bez poważnego uszkodzenia, po fazie spoczynku rozpocznie kolejny cykl wzrostu. Nowy włos najczęściej:

• odrasta w tym samym kolorze – czyli znów jako siwy lub srebrzysty,
• może być cieńszy lub delikatniejszy niż poprzedni,
• czasem pojawia się dopiero po kilku tygodniach lub miesiącach, co usypia naszą czujność.

Wyrwanie siwego włosa nie cofa procesu siwienia. To tylko chwilowe usunięcie objawu, nie przyczyny.

W miarę upływu lat coraz więcej mieszków przestaje produkować pigment. Kolejne włosy w różnych miejscach głowy zmieniają barwę, niezależnie od tego, czy je wyrywamy, czy nie.

Jak radzić sobie z siwymi włosami bez pęsety

Szybkie sposoby „na już”

Jeśli pojedyncze jasne pasmo bardzo rzuca się w oczy, można sięgnąć po mniej inwazyjne triki:

• Spraye i maskary koloryzujące – przykrywają odrosty i pojedyncze włosy, zmywają się przy myciu.
• Zmieniona fryzura – przedziałek w innym miejscu, delikatne fale czy upięcia potrafią sprytnie schować siwe pasma.
• Suchy szampon z pigmentem – odświeża fryzurę i lekko przyciemnia włosy u nasady.

Nie ingerują one w strukturę mieszków włosowych, więc nie niosą tego samego ryzyka co regularne wyrywanie.

Farbowanie, balejaż, rozjaśnianie

Jeśli siwych włosów jest już dużo, większość osób decyduje się na farbę. Farbę dobraną z głową, najlepiej po konsultacji z fryzjerem lub trychologiem. Możliwości jest sporo:

• klasyczne farby trwałe przykrywające siwe pasma w całości,
• tonery i półtrwałe preparaty, które mniej obciążają włosy,
• balejaż lub refleksy, które „mieszają” siwe z jaśniejszym kolorem i czynią je mniej widocznymi,
• świadome przejście na jasny, chłodny blond, który wizualnie świetnie łączy się z siwizną.

Eksperci często podkreślają, że lepiej nauczyć się pracować z siwymi włosami – zaakceptować je i ujarzmić kolorem lub strzyżeniem – niż toczyć z nimi wojnę pęsetą.

Kiedy siwienie powinno zaniepokoić

Choć dla większości z nas utrata pigmentu to naturalny etap, są sytuacje, w których warto zwrócić większą uwagę na zmiany:

• nagłe, szybkie osiwienie w młodym wieku,
• pojawienie się jasnych pasm w połączeniu z wypadaniem włosów,
• towarzyszące objawy skórne: swędzenie, pieczenie, łuszczenie.

W takich przypadkach rozsądnie jest umówić się do dermatologa lub trychologa. Czasem siwienie lub przerzedzenie włosów idzie w parze z niedoborami witamin, chorobami autoimmunologicznymi czy zaburzeniami hormonalnymi.

Psychiczny ciężar pierwszych siwych włosów

Dla jednych to ciekawy etap, dla innych trudny moment. Siwe włosy przypominają o upływie lat, bywają też powodem kompleksów, zwłaszcza jeśli pojawiają się wcześnie.

Od pęsety ważniejsza okazuje się zmiana perspektywy: nie da się zatrzymać czasu, można natomiast zdecydować, jak się z nim dogadać.

Rozmowa z fryzjerem, który potrafi zaproponować nowy kształt fryzury, kolor czy pielęgnację, nierzadko przynosi więcej ulgi niż uporczywe polowanie na każdy pojedynczy siwy włos. Wiele osób po kilku miesiącach oswaja nowy wygląd i zaczyna traktować srebrne pasma jako element stylu, a nie wroga.

Jeśli już czujemy silną potrzebę „działania”, lepiej skierować energię w inną stronę: zadbać o skórę głowy, zbilansować dietę, ograniczyć agresywne stylizacje. Wszystko to pomaga mieszkowi włosowemu funkcjonować dłużej i sprawniej. Siwizny to nie cofnie, ale może poprawić gęstość i kondycję włosów, które wciąż rosną z pigmentem.