Wulkaniczna pustynia ożyła dzięki gryzoniom. Dziś rośnie tam 40 tys. roślin

Spalony popiołem stok Mount St.

Helens uznano za straconą ziemię. Naukowcy wpuszczili tam garstkę podziemnych gryzoni – efekt zaskoczył wszystkich.

Wczesne lata po potężnej erupcji wyglądały jak koniec wszystkiego, co zielone. Skała, popiół, wiatr i cisza. Bez drzew, bez traw, bez cienia. Dopiero pewien niepozorny eksperyment z udziałem małych ssaków ryjących w ziemi odmienił krajobraz na dziesięciolecia.

Góra, która zamieniła się w księżycowy krajobraz

Wybuch Mount St. Helens w maju 1980 roku był jedną z najbardziej niszczycielskich erupcji w historii Stanów Zjednoczonych. Ogromna fala popiołu i skał przykryła zbocza warstwą jałowego pumeksu. Dla roślin oznaczało to praktycznie wyrok.

Przeczytaj również: Te kwitnące chmury różu i błękitu ozdobią ogród aż do jesieni

Przez pierwsze lata po katastrofie przyrodnicy rejestrowali zaledwie pojedyncze gatunki, które zdołały przetrwać lub jakoś się zadomowić. Mowa była o kilku, dosłownie kilkunastu roślinach na dużym obszarze. Regeneracja szła tak wolno, że część badaczy zaczęła się zastanawiać, czy bez pomocy człowieka w ogóle dojdzie tam do normalnego lasu.

Na tym tle w 1983 roku pojawił się dość szalony jak na tamte czasy pomysł. Zamiast sadzić drzewa, nawozić glebę czy sprowadzać ciężki sprzęt, zespół naukowców postanowił „zatrudnić” miejscowych specjalistów od podziemnej pracy: gofera kieszeniowego

Przeczytaj również: Podolog zdradza: 3 pary butów na przejściową pogodę, które uratują twoje stopy