Masz pień po ściętym drzewie w ogrodzie? Lepiej zostaw go w spokoju

Intuicja podpowiada, żeby go wyrwać jak najszybciej.

Coraz częściej ogrodnicy i przyrodnicy apelują jednak, by takich pni nie usuwać odruchowo. To, co wygląda jak zbędny odpad, w praktyce działa jak schronienie, stołówka i przyszły nawóz dla całego ogrodu.

Dlaczego tak wielu właścicieli ogrodów chce się pozbyć pni

Przez lata zostawienie pnia po drzewie uchodziło za błąd w pielęgnacji ogrodu. Kawałek drewna wystający z trawnika przeszkadza przy koszeniu, może być przeszkodą dla biegających dzieci i wizualnie „psuć” idealnie równą murawę.

Dla wielu osób pień to też kłopot przy planowaniu większych zmian: budowy tarasu, basenu, nowej rabaty czy warzywnika z równymi grządkami. Firmy zajmujące się wycinką żyją więc z usług frezowania i wyrywania korzeni.

Usunięcie pnia nie jest ani proste, ani tanie. Wymaga ciężkiego sprzętu – frezarki, małej koparki – albo długotrwałego stosowania preparatów osłabiających drewno. Do tego dochodzi wywóz masy korzeni i uzupełnienie ubytku ziemią. W praktyce to osobna, kosztowna operacja.

Specjaliści coraz częściej podkreślają: jeśli pień nie przeszkadza i drzewo nie było chore, warto go świadomie zostawić jako element ogrodu.

Martwe drewno, pełne życia: co naprawdę dzieje się w pniu

Na pierwszy rzut oka pień wygląda jak martwy, bezużyteczny kawałek drewna. W rzeczywistości to fragment tzw. martwego drewna, które w przyrodzie odgrywa ogromną rolę. W szczelinach i pod korą pojawiają się grzyby, bakterie, skoczogonki, roztocza, dżdżownice, chrząszcze i setki innych drobnych organizmów.

To one powoli rozkładają drewno, rozdrabniają je i przerabiają na próchnicę. Taki proces działa jak naturalna fabryka żyznej ziemi. Rozkładający się pień oddaje do gleby składniki pokarmowe, zatrzymuje wilgoć, stabilizuje mikroklimat tuż przy ziemi.

Jak pień pomaga zwierzętom w ogrodzie

Rozkładające się drewno przyciąga nie tylko mikroorganizmy. Swoje miejsce znajdują tam także:

• chrząszcze związane z martwym drewnem,