Groźne gąsienice w lasach: sezon ryzyka dla psa trwa już do maja

Spacery po lesie z psem stały się znacznie bardziej ryzykowne – toksyczne gąsienice pojawiają się teraz dłużej niż jeszcze kilka lat temu.

Coraz cieplejsze zimy sprawiają, że procesje gąsienic na ścieżkach leśnych nie kończą się wraz z marcem. Dla psów oznacza to kilka dodatkowych tygodni realnego zagrożenia utratą języka, a nawet życia, po jednym, z pozoru niewinnym, zetknięciu z owadem.

Dlaczego sezon zagrożenia tak się wydłużył

Dotąd przyjmowano, że największe ryzyko kontaktu psa z gąsienicami wędrującymi po ziemi przypada na luty i marzec. Ten nieformalny „kalendarz bezpieczeństwa” przestał dobrze opisywać rzeczywistość. Coraz łagodniejsze zimy, brak długotrwałych mrozów i rozchwiana pogoda zaburzają cykl rozwojowy owadów żyjących w lasach.

Gąsienice, które wcześniej schodziły z drzew w krótkim, dość przewidywalnym okresie, dziś pojawiają się na ścieżkach stopniowo i przez dłuższy czas. Skutkiem jest znaczne przesunięcie „szczytu” zagrożenia. W wielu regionach niebezpieczne procesje da się zaobserwować aż do końcówki kwietnia, a czasem na początku maja.

Stare przyzwyczajenie, że „po marcu można już spokojnie chodzić po lesie z psem”, stało się zwyczajnie fałszywe. Ryzyko kontaktu utrzymuje się głęboko w okresie wiosennych spacerów.

Dla psów różnica jest ogromna. Wiosną zwierzęta mają więcej energii, częściej biegają luzem i z większą ciekawością eksplorują pobocza ścieżek, podszyt i okolice pni. To w praktyce zwiększa szansę, że nos psa wyląduje prosto w ruchu gąsienic, które dla zwierzęcia wyglądają raczej jak interesująca zabawka niż jak zagrożenie.

Co dokładnie zagraża psu podczas kontaktu z gąsienicami

Największym problemem nie jest ugryzienie, ale toksyna ukryta w drobnych włoskach pokrywających ciało gąsienicy. Każdy z tych mikroskopijnych „igiełek” działa jak maleńki harpun, który łatwo wbija się w wilgotne tkanki pyska, języka czy nosa.

W środku tych włosków znajduje się silna substancja drażniąca. Dostaje się ona do błon śluzowych w momencie, gdy pies polizał lub obwąchał owada albo przeszedł wśród rozrzuconych włosków niesionych wiatrem. Jeden szybki kontakt wystarcza, by rozpoczął się gwałtowny proces uszkadzania tkanek.

Jak wygląda reakcja psa po kontakcie z toksycznymi włoskami

Pierwsze objawy rozwijają się bardzo szybko. Opiekun może zauważyć między innymi:

• nagłe, obfite ślinienie, jakby pies coś „żuwał” bez powodu,