Hiszpański park narodowy okrzyknięty najpiękniejszym miejscem na Ziemi

Surowe szczyty, głębokie wąwozy, dzikie zwierzęta i cisza, jakiej coraz trudniej szukać w Europie.

Gdzie jest to miejsce?

Na północy Hiszpanii, z dala od przeludnionych kurortów, leży park narodowy, który właśnie wskoczył na sam szczyt prestiżowego zestawienia Time Out. Według redakcji magazynu to dziś numer jeden wśród 51 najpiękniejszych zakątków globu – przed indonezyjskim Parkiem Narodowym Komodo i nowojorską Morgan Library and Museum.

Park, który wyprzedził Komodo i Nowy Jork

Mowa o Parque Nacional de los Picos de Europa, czyli Parku Narodowym Szczyty Europy, rozciągającym się na pograniczu Asturii, Kantabrii oraz Kastylii i León. To górski masyw wapienny, który hiszpańscy turyści kojarzą od lat, ale dla wielu gości z zagranicy pozostaje wciąż mało oczywistym celem wyjazdu.

Przeczytaj również: To bretońskie miasteczko hipnotyzuje turystów spokojem i widokami

Picos de Europa trafił na pierwsze miejsce listy 51 najpiękniejszych miejsc na Ziemi przygotowanej przez redakcję Time Out – przed Parkiem Narodowym Komodo i nowojorską Morgan Library and Museum.

Ranking opublikowano 17 marca. To zestawienie bardzo różnych lokalizacji: od dzikiej przyrody, po ikony architektury i kameralne muzea. Zwycięstwo właśnie tego hiszpańskiego parku pokazuje, jak mocno rośnie moda na mniej oczywiste, spokojniejsze regiony Europy.

Gdzie leżą Picos de Europa i co je wyróżnia

Picos de Europa rozpościera się na ponad 65 tysiącach hektarów. To mieszanka stromych skalnych ścian, zielonych dolin i rozległych lasów dębowych. Krajobraz bywa porównywany do włoskich Dolomitów, ale ma swój własny charakter: więcej tu surowości Atlantyku niż „pocztówkowej” alpejskiej pocztówki.

Przeczytaj również: Portugalskie klify, które zapierają dech: dziki park nad Atlantykiem

Najwyższy szczyt masywu, Torre de Cerredo, wznosi się na 2648 metrów nad poziomem morza. Pni się stromo nad głębokimi dolinami, które przez tysiące lat rzeźbiła woda i lodowce. W efekcie powstała gęsta sieć wąwozów i grani, które na stosunkowo niewielkim obszarze oferują bardzo zróżnicowane widoki.

Chroniony skarb północnej Hiszpanii

Obszar Picos de Europa ma status parku narodowego od 1995 roku, a od 2003 roku figuruje jako rezerwat biosfery UNESCO. To nie tylko formalność – dzięki temu udało się powstrzymać urbanizację i intensywną zabudowę regionu, mimo rosnącego zainteresowania turystyką górską.

Przeczytaj również: Malownicza perełka Bretanii, w której turyści zakochują się od razu

W granicach parku żyją gatunki, które w innych częściach Europy są już rzadkością. W lasach i na stromych stokach można spotkać m.in.:

• kozicę kantabryjską, przystosowaną do poruszania się po niemal pionowych ścianach,
• głuszca, wymagającego spokojnych, starych borów,
• niedźwiedzia brunatnego, którego populacja na Półwyspie Iberyjskim wyjątkowo powoli się odradza.

Dla biologów to żywe laboratorium, w którym widać, jak w jednym paśmie górskim przenikają się wpływy klimatu atlantyckiego i górskiego. Dla zwykłych turystów oznacza to po prostu dużą szansę na zobaczenie dzikiej przyrody z bliska – przy zachowaniu rozsądnego dystansu.

Najpiękniejsze miejsca w Picos de Europa

Choć cały park jest atrakcyjny krajobrazowo, kilka miejsc szczególnie przyciąga uwagę na zdjęciach i w relacjach podróżników. To one najczęściej lądują na instagramowych profilach i w folderach biur podróży.

Lodowcowe jeziora Enol i Ercina

Jednym z symboli parku są jeziora Enol i Ercina, położone wysoko w masywie Covadonga. To pozostałości po dawnych lodowcach, dziś otoczone zielonymi pastwiskami, na których pasą się krowy i owce. W pogodne dni w tafli wody odbijają się wapienne szczyty, tworząc widok, który trudno pomylić z innym miejscem.

Jeziora Enol i Ercina uchodzą za najłatwiej dostępny fragment parku, który pozwala poczuć klimat wysokich gór osobom o mniejszym doświadczeniu.

W sezonie letnim do rejonu Covadongi dojeżdża dobrze zorganizowana komunikacja autobusowa, a wiele krótkich szlaków zaczyna się tuż przy parkingach. To dobry wybór na pierwszy kontakt z Picos de Europa, także dla rodzin z dziećmi.

Naranjo de Bulnes i surowe ściany wapienne

Drugi ikoniczny punkt to Naranjo de Bulnes (w języku asturyjskim znany jako Picu Urriellu). To niemal pionowa, jasna turnia, która przy zachodzie słońca przybiera pomarańczowy odcień. Nic dziwnego, że wspinacze z całej Europy traktują ją jak obowiązkowy cel.

Wokół tego szczytu rozciąga się labirynt grani, żlebów i piarżysk, który wymaga już lepszego przygotowania górskiego. Dla osób, które nie planują wejść na Naranjo, istnieją widokowe trasy wiodące do schronisk i punktów obserwacyjnych, z których widać imponującą sylwetkę skały.

Ruta del Cares – najbardziej znany szlak

Najpopularniejszą trasą pieszą w Picos de Europa jest Ruta del Cares. To około 12 kilometrów ścieżki poprowadzonej wysoko nad dnem wąwozu rzeki Cares, częściowo wykutej w skalnej ścianie. Fragmenty szlaku biegną nad przepaściami, ale podłoże jest stosunkowo równe, dzięki czemu trasę wybierają zarówno doświadczeni piechurzy, jak i mniej wprawieni turyści.

Trasa uchodzi za jedną z najbardziej spektakularnych w Europie, jeśli chodzi o połączenie dostępności z efektem wizualnym. Przy dobrej pogodzie można maszerować godzinami w otoczeniu pionowych ścian, nie tracąc kontaktu ze skalnym krajobrazem ani na chwilę.

Fuente Dé – widok z kolejki linowej

W zachodniej części Picos de Europa działa kolejka linowa Fuente Dé, która w kilka minut wynosi turystów na wysokość 1823 metrów. Górna stacja oferuje rozległy widok na doliny i szczyty, a także sieć szlaków o różnym stopniu trudności.

Kolejka Fuente Dé stała się dla wielu gości najwygodniejszym sposobem, by „przeskoczyć” z poziomu dolin prosto w wysokogórską scenerię.

Dla osób, które nie mają czasu ani kondycji na długie podejścia, to łatwy sposób, by zobaczyć Picos de Europa z perspektywy, która jeszcze niedawno była dostępna głównie dla alpinistów i doświadczonych turystów.

Kiedy jechać i dla kogo jest ten region

Sezon w Picos de Europa ciągnie się od wiosny do wczesnej jesieni, z różnymi akcentami zależnie od miesiąca. Wczesna wiosna to czas, gdy wyżej może leżeć jeszcze śnieg, a niżej kwitną łąki. Lato oferuje najstabilniejszą pogodę, ale też najwięcej ludzi na szlakach i przy atrakcjach takich jak Fuente Dé czy jeziora Covadonga. Jesień zachwyca kolorami lasów i bywa spokojniejsza.

Region dobrze odnajdą osoby, które:

• lubią połączenie górskich krajobrazów z lokalną kulturą i kuchnią,
• szukają alternatywy dla przepełnionych Alp czy Pirenejów,
• cenią mniej „wylukrowany”, a bardziej surowy charakter przyrody,
• planują wyjazd łączący aktywność fizyczną z odpoczynkiem nad oceanem (wybrzeże jest stosunkowo blisko).

Dlaczego Picos de Europa przyciąga coraz więcej uwagi

Wyróżnienie przez Time Out zadziała jak potężna reklama, ale rosnące zainteresowanie parkiem zaczęło się wcześniej. Coraz więcej podróżników szuka miejsc, gdzie można odetchnąć od tłumów, a jednocześnie nie rezygnować z dobrej infrastruktury noclegowej i gastronomicznej.

Asturia i Kantabria stawiają przy tym na spokojniejszy, bardziej rozproszony model turystyki. Zamiast gigantycznych hoteli powstają małe pensjonaty i gospodarstwa agroturystyczne, które starają się żyć w rytmie lokalnych społeczności. Dla wielu odwiedzających to dodatkowy atut – łatwiej wtedy o autentyczne doświadczenie niż w najbardziej znanych kurortach śródziemnomorskich.

Warto pamiętać, że status rezerwatu biosfery niesie ze sobą także ograniczenia. Nie wszędzie wolno wjechać samochodem, w kilku miejscach ruch reguluje system autobusów lub dzienne limity osób. Na pierwszy rzut oka może to komplikować plany, ale w praktyce chroni wrażliwe doliny i sprawia, że także w szczycie sezonu da się znaleźć spokojniejsze zakątki.

Dla polskich turystów Picos de Europa może być ciekawą propozycją zamiany zatłoczonej plaży na góry, które zaskakują różnorodnością. W jednym dniu da się przemieścić z wysokogórskich krajobrazów do nadmorskich miasteczek nad Zatoką Biskajską. Takie połączenie surowych szczytów, zielonych dolin i bliskości oceanu sprawia, że wyróżnienie w rankingu Time Out nie wygląda jak chwilowa moda, ale raczej jak późno przyznane uznanie dla miejsca, które od dawna na nie zasługiwało.