Czy pies może bezpiecznie pływać w basenie? Weterynarze rozwiewają wątpliwości

Coraz więcej opiekunów chce wpuszczać psy do ogrodowych basenów.

Dla zwierzaka to frajda, ale też konkretne ryzyko.

Na zdjęciach z wakacji pies w basenie wygląda uroczo i szczęśliwie. W praktyce kąpiel w chlorowanej wodzie może skończyć się biegunką, problemami z uszami, a nawet groźnym dla życia zmęczeniem. Zanim wpuścisz czworonoga do wody, warto poznać kilka twardych zasad bezpieczeństwa.

Pies w basenie w ogrodzie – przyjemność czy zagrożenie?

Dla wielu psów pływanie to czysta radość i świetny sposób na ochłodę w upalne dni. Woda odciąża stawy, pozwala się poruszać nawet zwierzętom z nadwagą czy łagodnymi problemami ortopedycznymi. Kąpiel może też być dobrą zabawą i urozmaiceniem codziennej rutyny.

Są jednak psy, które w basenie będą się męczyć i bać. Zdarza się, że zwierzak w panice połyka duże ilości wody, nie potrafi odpocząć, a po wyjściu z basenu ma czerwone oczy, drapie się i trzepie uszami. To sygnał, że coś poszło nie tak.

Kąpiel w basenie może być dla psa bezpieczna, jeśli łączą się trzy elementy: zdrowy zwierzak, odpowiednio przygotowana woda i stała kontrola opiekuna.

Największe korzyści z kąpieli psa w basenie

Jeśli warunki są sprzyjające, pływanie daje psu kilka realnych plusów:

• łagodzi upał i pomaga utrzymać prawidłową temperaturę ciała,
• zapewnia ruch bez nadmiernego obciążania stawów i kręgosłupa,
• jest ciekawą formą aktywności i stymulacji psychicznej,
• może pomóc ostrożnym psom oswoić się z wodą w kontrolowanych warunkach.

Niektóre psy, szczególnie młode i energiczne, po kilkunastu minutach w basenie są przyjemnie zmęczone, mniej szczekają i łatwiej się wyciszają. To bywa zbawienne przy czworonogach, które w normalnych warunkach „nie mają wyłącznika”.

Ryzyka, o których opiekun psa często nie myśli

Chlor, sól i inne środki chemiczne

Woda w domowym basenie rzadko jest „czysta jak w górskim jeziorze”. Zwykle zawiera chlor, środki glonobójcze i regulatory pH. Dla psiej skóry i błon śluzowych to spore obciążenie. Im dłużej pies przebywa w wodzie, tym większa szansa na:

• zaczerwienione, łzawiące oczy,
• świąd skóry, zaczerwienienia, wysypki,
• zakażenia uszu, zwłaszcza u psów z oklapniętymi uszami.

Drugi problem to picie wody z basenu. Większość psów łapie ją przy zabawie lub próbuje ugasić pragnienie. To może skutkować wymiotami, biegunką, nadmiernym ślinieniem, a przy dużej ilości wypitej wody – zaburzeniami elektrolitowymi, które wymagają wizyty u lekarza weterynarii.

Zmęczenie i ryzyko utonięcia

Nie każdy pies instynktownie umie pływać tak, by robić przerwy i dbać o własne bezpieczeństwo. Zwierzak może biegać za piłką, krążyć wokół opiekuna i nie zauważyć, że traci siły. W przeciwieństwie do jeziora, basen często ma gładkie, śliskie brzegi. Jeśli pies nie wie, jak z niego wyjść, bardzo szybko się panikuje.

Nigdy nie zostawiaj psa samego w ogrodzie z otwartym dostępem do basenu – nawet „świetny pływak” może się poślizgnąć, zachłysnąć lub utknąć przy ściance.

W jakich sytuacjach lepiej zrezygnować z kąpieli w basenie?

Są przypadki, kiedy wpuszczanie psa do basenu to proszenie się o kłopoty. Warto powiedzieć „nie”, gdy pies:

• ma świeże rany, szwy, problemy skórne czy nawracające hot spoty,
• zmaga się z chorobami serca lub układu oddechowego,
• jest bardzo stary, osłabiony albo jest miniaturowym szczeniakiem,
• wyraźnie boi się wody, napina się, próbuje natychmiast wyjść,
• nigdy nie miał kontaktu z wodą i panikuje na widok fal,
• ma problem z poruszaniem się po śliskich powierzchniach.

Ryzyko rośnie także wtedy, gdy basen jest mocno „przechlorowany”, woda ma intensywny zapach chemii albo nie masz wpływu na sposób jej uzdatniania (np. basen hotelowy czy publiczny). W takiej sytuacji lepiej wybrać osobną, małą kąpielówkę dla zwierzaka.

Rasy, które gorzej radzą sobie w wodzie

Nie wszystkie psy są stworzone do pływania. Niektórym zwyczajnie przeszkadza budowa ciała. Dotyczy to szczególnie ras o spłaszczonej kufie, takich jak buldogi, mopsy czy pekińczyki. Mają one skrócone drogi oddechowe i łatwo się męczą, a przy tym często dość ciężką, przysadzistą sylwetkę.

Ciężkie, bardzo umięśnione psy o szerokiej klatce piersiowej też mogą mieć trudność z utrzymaniem się na powierzchni przez dłuższy czas. W ich przypadku basen wymaga wzmożonej czujności i często obowiązkowo kamizelki wypornościowej.

Jakie warunki musi spełnić basen przyjazny psu?

Jeśli Twój pies jest zdrowy i spokojny, kąpiel w basenie wciąż wymaga kilku zasad. Bez nich łatwo o kłopoty.

Jak bezpiecznie wprowadzić psa do basenu krok po kroku

Pierwszy kontakt z wodą

Zamiast od razu wrzucać psa na głęboką wodę, zacznij od bardzo spokojnego oswajania. Najlepiej wybrać ciepły dzień, kiedy woda nie jest lodowata. Wejdź pierwszy, stań na płytkim stopniu i zachęć psa smakołykami lub ulubioną zabawką. Nie ciągnij go za smycz, nie wpychaj na siłę.

Dla wielu czworonogów dobrym etapem pośrednim jest mały, plastikowy basenik w ogrodzie, w którym mogą tylko zmoczyć łapy i brzuch. To pozwala im zrozumieć, że woda nie gryzie, a Ty masz wszystko pod kontrolą.

Zasady podczas kąpieli

• utrzymuj krótkie sesje – kilka minut dla początkującego psa w zupełności wystarczy,
• rób przerwy na odpoczynek na suchej powierzchni,
• nie rzucaj piłki zbyt daleko, by pies nie musiał pływać w panice,
• obserwuj oddech, ruch ogona, uszu i oczu – oznaki stresu to m.in. ziajanie, sztywne ciało, szukanie wyjścia,
• po wyjściu dokładnie wypłucz psa czystą wodą i delikatnie osusz uszy.

Jeśli pies po kąpieli intensywnie się drapie, ma biegunkę lub wymiotuje, lepiej zrezygnować z basenu do czasu konsultacji z lekarzem weterynarii.

Czy pies może korzystać z tego samego basenu co ludzie?

W wielu domach jedna niecka służy całej rodzinie, łącznie ze zwierzakiem. Taki scenariusz jest możliwy, o ile spełnione są konkretne warunki. Pies powinien być spokojny, przyzwyczajony do obecności innych osób, nie może rzucać się na dzieci czy nerwowo warczeć. Woda musi być utrzymywana w odpowiedniej czystości i bez agresywnej chemii.

Nie jest to dobry pomysł, gdy pies ma problemy zdrowotne, z trudem toleruje obcych lub nadmiernie się nakręca w grupie. Wtedy lepszym wyjściem będzie osobna, mniejsza kąpielówka albo chłodzenie psa w inny sposób, na przykład mokrą matą chłodzącą czy cieniem i misą z chłodną wodą.

Od jakiego wieku można uczyć psa wchodzenia do basenu?

U zdrowych, dobrze rozwijających się szczeniąt pierwsze, bardzo krótkie sesje pływania zwykle można rozważać około czwartego–piątego miesiąca życia. Chodzi o spokojne zanurzenie łap, krótkie wejście na najpłytszy stopień, dużo pochwał i żadnych wymuszonych skoków.

U mniejszych, wrażliwszych ras warto poczekać i postawić na płytki basenik, w którym woda sięga najwyżej do łokci. Pełne pływanie dobrze jest zostawić na czas, gdy pies ma już pewność siebie, jest silniejszy fizycznie i lepiej radzi sobie z termoregulacją.

Praktyczne alternatywy dla psów, które nie powinny pływać

Jeśli lekarz weterynarii odradza basen lub pies bardzo boi się wody, wciąż można zapewnić mu ochłodę. Sprawdzają się:

• płaskie maty chłodzące rozkładane w cieniu,
• miskę z chłodną wodą do moczenia łap,
• pryskanie wodą z węża ogrodowego po trawie, zamiast prosto na sierść,
• cień, dobra wentylacja domu i spacery przesunięte na wczesny ranek i wieczór.

Dobrym pomysłem są też zabawki wypełnione mokrą karmą lub pastą, które trafiają na godzinę do zamrażarki. Lizanie takiej „lodowej” przekąski daje psu zajęcie, schładza i jednocześnie nie wymaga żadnego kontaktu z basenem.

Warto też pamiętać, że nie każdy pies musi pokochać pływanie. Dla części zwierzaków znacznie przyjemniejsze i mniej stresujące będą spokojne spacery w cieniu, zabawa w ogrodzie i chłodne miejsce do spania. Rolą opiekuna jest dobranie formy aktywności do konkretnego psa, a nie odwrotnie.