Mieszkanie zamienione w ruinę. Lokatorzy przez 2 lata nie otwierali okien

Miało być wsparcie dla potrzebujących rodzin, skończyło się zdewastowanym mieszkaniem i decyzją o sprzedaży nieruchomości.

Historia małżeństwa wynajmującego lokal pod Paryżem pokazuje, jak dobra intencja może zderzyć się z brutalną codziennością najmu. Ostatni lokatorzy tak zaniedbali mieszkanie, że właściciele po dwunastu latach współpracy z różnymi najemcami zostali z rachunkiem za poważny remont i rozważają wycofanie się z rynku najmu.

Mieszkanie w fatalnym stanie po latach najmu socjalnego

Para właścicieli z miejscowości Cormeilles-en-Parisis pod Paryżem przez lata udostępniała swoje mieszkanie w ramach systemu najmu wspieranego przez państwo. Lokal trafiał do rodzin o niższych dochodach, które miały mieć dzięki temu stabilny dach nad głową. Przez około dekadę wszystko działało względnie poprawnie – zmieniało się nawet dziesięciu najemców, ale mieszkanie po każdym z nich dawało się przywrócić do użytku.

Sytuacja zaostrzyła się przy ostatnich lokatorach, którzy zostali wprowadzeni w ramach programu zapewniającego lokale rodzinom w trudnej sytuacji finansowej. To właśnie wtedy mieszkanie zaczęło gwałtownie tracić na stanie technicznym, a kontakt z mieszkańcami stawał się coraz trudniejszy.

Przeczytaj również: Mieszkanie zrujnowane po dwóch latach bez wietrzenia. Właściciele mają dość

Właściciele po odebraniu kluczy zastali lokal w takim stanie, że mówili już nie o zwykłym zniszczeniu, ale o faktycznej ruinie wymagającej gruntownego remontu.

Okna zamknięte przez dwa lata i wilgoć w każdym kącie

Najbardziej uderza jedno szczegółowe ustalenie właścicieli: według ich relacji przez około dwa lata nikt w lokalu nie otworzył ani jednego okna. Okiennice były uszkodzone i permanentnie zasłonięte, mieszkanie pozostawało praktycznie szczelnie zamknięte.

Brak wietrzenia przy codziennym użytkowaniu lokalu oznacza nie tylko nieprzyjemny zapach. To niemal pewny przepis na pleśń, zawilgocone ściany, zniszczone podłogi, odpadające tynki i problemy z instalacją. Długotrwałe zamknięcie pomieszczeń sprzyja też kondensacji wilgoci, co przyspiesza degradację wyposażenia i wykończenia.

Przeczytaj również: Jak negocjować cenę mieszkania przy zakupie żeby sprzedający obniżył cenę bez poczucia że przegrał negocjacje

Poważne skutki prostych zaniedbań

Z relacji wynika, że właściciele zastali po najemcach nie tylko ślady codziennego zużycia, ale szeroki zakres szkód. Mowa o uszkodzonych elementach wyposażenia, zniszczonych okiennicach, ogólnym brudzie i zaniedbaniu, które trudno wytłumaczyć jedynie brakiem czasu na sprzątanie.

• Przez lata nieodświeżane, zawilgocone ściany wymagają skucia tynku i ponownego wykończenia.
• Zniszczone okiennice i stolarka okienna to wysoki koszt wymiany lub naprawy.
• Zapach stęchlizny często utrzymuje się nawet po odmalowaniu, co obniża wartość nieruchomości.
• Brak wietrzenia sprzyja rozwojowi grzybów, które są szkodliwe dla zdrowia kolejnych lokatorów.

Właściciele odpowiedzialnością za skalę zaniedbań obarczyli organizację pośredniczącą, która miała sprawować pieczę nad najemcami i stanem lokalu. Uważają, że kontrole były zbyt rzadkie, a reakcje na problemy – spóźnione.

Przeczytaj również: Kobieta która przez 5 lat prowadziła wynajem krótkoterminowy na Airbnb w Krakowie opisuje dlaczego ostatecznie zrezygnowała i ile naprawdę zarabia się po odliczeniu wszystkich kosztów

Rok walki o opróżnienie mieszkania

Gdy właściciele postanowili sprzedać nieruchomość, trzeba było najpierw zakończyć umowę najmu i wyprowadzić lokatorów. Na tym etapie okazało się, że fundacja współpracująca z państwem nie ma już skutecznego kontaktu z mieszkającą tam rodziną. Procedura eksmisyjna ciągnęła się około roku, zanim lokatorzy ostatecznie opuścili lokal.

Taki czas oznacza dla właściciela praktycznie zamrożenie majątku. Nie może on ani sprzedać mieszkania, ani wprowadzić się sam, ani znaleźć nowych lokatorów. Jednocześnie lokal generuje koszty – podatki, opłaty, czasem spłatę kredytu.

Długie postępowania eksmisyjne i ograniczone możliwości szybkiej reakcji to powtarzający się problem prywatnych właścicieli współpracujących z systemem najmu socjalnego.

Częściowy remont ze środków organizacji, reszta na barkach właścicieli

Po wyprowadzce lokatorów część napraw sfinansowała organizacja odpowiedzialna za realizację programu. Według doniesień część usterek usunięto, ale mieszkanie nadal mocno odbiegało od standardu, który pozwalałby bez wahania wprowadzić kolejnych najemców lub wystawić lokal na sprzedaż po rynkowej cenie.

Przedstawicielka organizacji przyznała, że często spotyka się z wręcz katastrofalnym stanem mieszkań po wyprowadzce części rodzin. Tłumaczyła jednocześnie, że działania naprawcze ograniczają dotacje państwowe, a środków po prostu brakuje na pełne przywrócenie lokali do dobrego standardu.

Dlaczego właściciele chcą sprzedać nieruchomość

Małżeństwo właścicieli podjęło decyzję o generalnym remoncie lokalu na własny koszt i późniejszej sprzedaży mieszkania. Po latach doświadczeń z różnymi lokatorami i ostatniej, wyjątkowo trudnej sytuacji, nie chcą już dłużej ryzykować podobnych historii.

Mietnomaden, ryzyka dla właścicieli i niemieckie doświadczenia

Opisany przypadek stał się we Francji przyczynkiem do szerszej dyskusji o bezpieczeństwie prywatnych wynajmujących. Podobny temat od lat żywo omawiają właściciele nieruchomości w Niemczech, gdzie funkcjonuje pojęcie tzw. „mietnomaden” – lokatorów, którzy nie płacą, nie dbają o mieszkania i pozostawiają po sobie ogromne zniszczenia.

W Niemczech organizacje właścicieli oraz ubezpieczyciele regularnie przypominają, jakie narzędzia prawne mają do dyspozycji gospodarze. W praktyce chodzi o kilka stopni działania, od najłagodniejszych po najbardziej radykalne.

Na rynku działają też specjalistyczne stowarzyszenia, które doradzają właścicielom przy problematycznych najemcach, pomagają w dokumentowaniu szkód, prowadzeniu korespondencji i przygotowaniu spraw do sądu.

Napięcie między ochroną lokatorów a interesami właścicieli

Historia mieszkania spod Paryża dobrze pokazuje, jak trudne bywa pogodzenie kilku celów naraz. Z jednej strony państwo chce zapewnić mieszkania osobom o niższych dochodach i zachęca prywatnych właścicieli do włączania się w takie programy. Z drugiej strony, bez skutecznego wsparcia, nadzoru i sensownie dobranych gwarancji finansowych, właściciele mogą ponieść realne straty.

Dla najemców w trudnej sytuacji życiowej często ostatnią deską ratunku jest właśnie lokal udostępniony przez prywatnego gospodarza, który zgodził się na współpracę z programem wspieranym przez państwo. Gdy taki właściciel zrazi się po jednym dramatycznym przypadku i sprzeda mieszkanie, na rynku zostaje o jeden lokal mniej. Efekt łatwo się kumuluje i uderza w następne rodziny, które będą szukały dachu nad głową.

W tle pojawia się też kwestia edukacji lokatorów. Brak świadomości, jak poważne skutki może mieć np. niewietrzenie pomieszczeń, w dłuższej perspektywie generuje ogromne koszty. W wielu krajach coraz częściej mówi się o wprowadzeniu prostych szkoleń czy broszur dla osób, które po raz pierwszy otrzymują mieszkanie socjalne – z podstawowymi zasadami dbania o lokal.

Właściciele, którzy rozważają wejście w programy najmu wspieranego przez państwo, coraz uważniej czytają umowy i pytają o mechanizmy zabezpieczające. Kluczowa staje się jasna odpowiedzialność za szkody, przejrzysty monitoring mieszkań i realna pomoc organizacji pośredniczących, a nie tylko ściąganie czynszu. Bez tego historia z podparyskiego miasteczka może stać się jednym z wielu podobnych przypadków, które krok po kroku wysuszają rynek tańszego najmu.