62-latek podniósł emeryturę o 400 zł miesięcznie. Kluczowy trik z przepisów

Wielu emerytów wychodzi z założenia, że po przejściu na emeryturę nic już nie można zrobić, aby zwiększyć swoje świadczenie. Tymczasem przepisy w wielu krajach europejskich przewidują możliwość wypracowania drugiej, dodatkowej części emerytury poprzez powrót do aktywności zawodowej. Przekonał się o tym 62-letni były pracownik banku, który po rozmowie z doradcą odkrył legalny mechanizm pozwalający podnieść świadczenie o około 400 euro miesięcznie – na stałe, bez ryzyka i bez konieczności rezygnacji z emerytury.

Były pracownik banku, już na emeryturze, dowiedział się o mało znanej luce w przepisach i znacząco podwyższył swoje świadczenie.

W wieku 62 lat pogodził się, że będzie żył z niewiele ponad 1400 euro miesięcznie. Po rozmowie z doradcą odkrył jednak legalny mechanizm, który pozwolił mu dodać około 400 euro do emerytury, i to na stałe, bez kombinowania i ryzyka kary.

Historia 62-latka: myślał, że już nic nie da się zrobić

Marc przepracował całe życie w sektorze bankowym, z przerwami, zmianami etatów i okresami mniej stabilnych zarobków. Efekt? Gdy wreszcie przeszedł na emeryturę, jego świadczenie wynosiło trochę powyżej 1400 euro miesięcznie. Niby nie dramat, ale też nic, co pozwala spokojnie planować wydatki na kilkanaście lat do przodu.

Miał silne przekonanie, że po ustaleniu emerytury wszystko jest „zamknięte na głucho”. W jego głowie funkcjonował prosty schemat: przechodzisz na emeryturę, kwota zostaje policzona i koniec gry. Zero możliwości podbicia wyniku, chyba że przez dorabianie na umowach czy zleceniach. Dopiero rozmowa z doradcą od świadczeń ubezpieczeniowych otworzyła mu oczy.

Okazało się, że przepisy dopuszczają nie tylko dorabianie do emerytury, ale także wypracowanie zupełnie nowej, dodatkowej części świadczenia – wypłacanej już do końca życia.

Na czym polega pełne łączenie pracy z emeryturą

Rozwiązanie, z którego skorzystał Marc, to tak zwane pełne łączenie zatrudnienia z emeryturą wraz z drugą częścią świadczenia. W wielu krajach europejskich istnieją dwa modele łączenia pracy i emerytury: nielimitowany i ograniczony. Klucz tkwi w tym, czy emeryt osiągnął wiek i staż, które dają prawo do pełnej stawki.

W przypadku pełnego łączenia przychody z nowej pracy można dodawać do emerytury bez górnego limitu dochodu. Warunkiem jest uzyskanie prawa do świadczenia w pełnej wysokości oraz uruchomienie wszystkich należnych emerytur: zarówno z systemu podstawowego, jak i z uzupełniającego, krajowych i zagranicznych.

Marc spełniał te wymogi: miał pełny wskaźnik stażu, a wszystkie należne emerytury zostały już uruchomione. To otworzyło drzwi do kolejnego etapu – powrotu do aktywności zawodowej na jasnych zasadach.

Jak wrócił do pracy, żeby nie stracić szansy

Marc nie wrócił do poprzedniego pracodawcy. Zdecydował się na ofertę nowej firmy, która zaproponowała mu pracę konsultanta dwa dni w tygodniu. Za tę część etatu otrzymywał około 2500 euro miesięcznie przez 18 miesięcy.

Kluczowe elementy jego decyzji:

• zatrudnił się u nowego pracodawcy, a nie tam, gdzie pracował tuż przed emeryturą,
• zgłosił wznowienie aktywności do odpowiedniej instytucji w ciągu miesiąca,
• zaplanował czas pracy tak, aby opłacane składki zdążyły „zbudować” sensowną dodatkową część emerytury.

Gdyby od razu wrócił na etat do poprzedniego pracodawcy, musiałby odczekać co najmniej pół roku od dnia przejścia na emeryturę. Brak takiej przerwy mógłby spowodować, że składki z nowej pracy nie liczyłyby się do wypracowania kolejnej części świadczenia.

Jak liczy się druga część emerytury po powrocie do pracy

Od początku 2023 roku wprowadzono rozwiązanie, w którym składki z pracy wykonywanej już po przyznaniu emerytury trafiają na osobny licznik. Bazowe świadczenie pozostaje nietknięte, a nowa część jest wyliczana oddzielnie.

Ta druga część:

• jest naliczana według pełnej stawki, bez obniżek za zbyt niski staż,
• nie obejmuje podwyżek za wychowanie dzieci,
• ma roczny limit – maksymalnie kilka procent ustawowego progu dochodowego,
• może zostać przyznana tylko raz w danej instytucji emerytalnej.

W praktyce oznacza to górną granicę rzędu około 200 euro miesięcznie z samej części podstawowej. Do tego dochodzi część dodatkowa z systemu uzupełniającego, która rośnie wraz z liczbą punktów naliczanych od każdej wpłaconej składki.

Przy wynagrodzeniu około 2500 euro miesięcznie przez prawie dwa lata po przejściu na emeryturę, łączny efekt w systemie podstawowym i uzupełniającym może sięgnąć 300–400 euro dodatkowo co miesiąc, wypłacanych do końca życia.

W przypadku pracy na niewielki ułamek etatu i niższej pensji skutek też jest odczuwalny, choć mniejszy – raczej kilkadziesiąt niż kilkaset euro, ale to wciąż stały dopływ pieniędzy, a nie jednorazowy bonus.

Dlaczego niektórzy emeryci tracą tę szansę

Nie każdy, kto dorabia na emeryturze, buduje sobie drugą część świadczenia. Duża grupa osób wpada w tryb ograniczonego łączenia pracy z emeryturą. Wtedy ich dochód z pracy i emerytury łącznie nie może przekroczyć ustalonego limitu, a nowe składki nie tworzą już żadnych nowych praw.

Dzieje się tak zazwyczaj wtedy, gdy emeryt zaczyna dorabiać przed uzyskaniem pełnej stawki lub zbyt wcześnie, bez kompletnego stażu. Przepisy w takim modelu traktują pracę wyłącznie jako źródło bieżącego dochodu, nie jako drogę do kolejnego, dożywotniego wzrostu świadczenia.

Sytuację dodatkowo komplikuje fakt, że w planach są kolejne zmiany zasad liczenia i łączenia dochodów z emeryturą po 2027 roku. Osoby zbliżające się do wieku emerytalnego powinny więc patrzeć nie tylko na kwotę świadczenia, ale też na moment jego uruchomienia i ewentualny powrót do pracy.

Praktyczna lista kroków dla osób zbliżających się do emerytury

Historia Marca to sygnał ostrzegawczy dla wszystkich, którzy traktują decyzję o przejściu na emeryturę jak prostą formalność. W rzeczywistości warto zaplanować ją jak dużą operację finansową.

Co z tego wynika dla polskich czytelników

Polski system emerytalny różni się szczegółami od rozwiązań zachodnich, ale ogólna logika bywa podobna: dorabianie po przejściu na emeryturę ma swoje limity, a część składek faktycznie podnosi przyszłe świadczenie. Sedno problemu często leży w tym, że mało kto czyta przepisy, a jeszcze mniej osób zadaje pytania doradcom, zanim podejmie decyzję o odejściu z pracy.

Warto przyglądać się takim przykładom jak historia Marca, bo pokazują, jak dużo może zmienić jedna rozmowa z kompetentnym konsultantem. W Polsce również istnieją narzędzia, które pomagają sprawdzić prognozowaną emeryturę, przeliczyć opłacalność dalszej pracy czy ustalić, czy dorabianie wpłynie na końcową kwotę świadczenia. W praktyce wielu przyszłych emerytów podejmuje decyzję „na oko”, sugerując się tylko wiekiem i zmęczeniem, a nie liczbami.

Ryzyka i korzyści późniejszego odejścia z pracy

Planowanie „drugiej kariery” po formalnym przejściu na emeryturę nie jest dla każdego. Trzeba wziąć pod uwagę zarówno korzyści finansowe, jak i ryzyka zdrowotne i społeczne. Z jednej strony dodatkowe kilkaset złotych lub euro miesięcznie przez resztę życia potrafi zrobić dużą różnicę w budżecie. Z drugiej – praca za wszelką cenę może pogorszyć stan zdrowia, a wtedy dodatkowe pieniądze już nie cieszą tak samo.

Najrozsądniejsza wydaje się ścieżka podobna do tej, którą wybrał Marc: ograniczony czas pracy, elastyczne godziny, jasno określony horyzont czasowy i świadome wykorzystanie przepisów. Zamiast traktować emeryturę jak ostateczną linię mety, lepiej widzieć ją jako etap, którym da się jeszcze w pewnym stopniu zarządzać – oczywiście w granicach prawa i własnych sił.