Nowy spin-off Game of Thrones podzielił fanów. Jeden zabieg wkurzył widzów

A Knight of the Seven Kingdoms miał być powiewem świeżości po Game of Thrones i House of the Dragon. Serial stawia na kameralną opowieść o włóczędze-rycerzu Dunkanie i młodym chłopcu zwanym Jajkiem, przyszłym królu Targaryenów. Pierwsze odcinki chwyciły prostszą, bardziej emocjonalną fabułą, ale piąty epizod wywołał burzliwe dyskusje w społeczności fanowskiej.

Nowa seria ze świata Game of Thrones zbiera świetne recenzje, ale piąty odcinek wywołał pierwszą poważną awanturę wśród fanów.

Showrunner A Knight of the Seven Kingdoms przyznał wprost, że spodziewał się kontrowersji. W kluczowym momencie wielkiego pojedynku wrzucił długi flashback z dzieciństwa Dunkana. Dla części widzów to mocny emocjonalnie fragment, dla innych – brutalne wyhamowanie akcji, które psuje napięcie budowane od kilku tygodni.

Nowy serial w świecie Westeros: mniejsza skala, duże oczekiwania

A Knight of the Seven Kingdoms od startu uchodzi za powiew świeżości po Game of Thrones i House of the Dragon. Fabuła skupia się na włóczędze-rycerzu Sir Dunkanie i młodym chłopcu zwanym Jajkiem, późniejszym królu z dynastii Targaryenów. Zamiast wielkich bitew i politycznych spisków na szczytach władzy, twórcy postawili na bardziej kameralną historię, blisko zwykłych ludzi i codziennych problemów.

Ten skromniejszy format chwycił. Oceny kolejnych odcinków na IMDb rosną z tygodnia na tydzień, a wielu widzów docenia prostszą, bardziej emocjonalną opowieść. Sytuacja zmieniła się przy piątym rozdziale, który rozwija bezpośrednio wydarzenia po dramatycznym zakończeniu części czwartej.

Pojedynek, na który wszyscy czekali

Czwarty odcinek zakończył się w stylu klasycznego, westeroskiego dramatu. Duncan powstrzymuje brutalny atak księcia Aeriona Targaryena na artystkę Tanselle i w efekcie trafia do aresztu. Zostaje zmuszony do udziału w „Sądzie Siedmiu” – starożytnej formie sądu bożego, w którym siedmiu wojowników staje przeciwko siedmiu przeciwnikom, a wynik walki ma wskazać, po czyjej stronie leży racja.

Noc niepewności, zbieranie sojuszników, presja dworu Targaryenów – wszystko prowadzi do jednego, wielkiego starcia. Odcinek czwarty urywa się dokładnie w chwili, gdy obie strony stają naprzeciw siebie, a widz ma wrażenie, że piąty epizod ruszy od razu z pełną prędkością. Zwiastuny też sugerowały długi, epicki pojedynek.

Flashback w najgorszym możliwym momencie

Piąty odcinek startuje dokładnie tam, gdzie poprzedni się zatrzymał. Zbrojni ruszają, miecze się krzyżują, Duncan ląduje na ziemi. I wtedy, w chwili gdy adrenalina ma dopiero wystrzelić, rozpoczyna się długi powrót do jego dzieciństwa w slumsach Królewskiej Przystani.

Showrunner Ira Parker przyznał, że nie znosi wrzucania retrospekcji w takim momencie, bo sam wolałby oglądać bitwę. Zaznaczył jednak, że zespół nie widział innej drogi narracyjnej i był pewien, że część odbiorców się wścieknie.

Flashback pokazuje młodego Dunkana, który dorasta w biedzie, bez wsparcia rodu i nazwiska. Widz śledzi kolejne upokorzenia, małe porażki, ale też narodziny jego charakteru: upór, zdolność do podnoszenia się, niechęć do znęcania się nad słabszymi. Twórcy budują jasny most między tym dzieciakiem a rycerzem, który teraz ryzykuje życiem przeciw Targaryenom.

Dlaczego ten zabieg drażni widzów

Sam materiał z przeszłości bohatera wielu fanów ocenia wysoko. Problemem jest miejsce, w które go wciśnięto. Seria przez trzy pierwsze odcinki rozwijała się powoli, wręcz leniwie. Trzeci rozdział przyniósł mocny zwrot akcji, czwarty znacznie przyspieszył, a jego końcówka była już czystą obietnicą widowiskowego starcia. Piąty epizod tuż przed tym momentem zaciąga nagły hamulec.

Przez około dwadzieścia minut widz czeka na powrót do walki, mając w głowie cliffhanger z poprzedniego tygodnia. Rytm, który serial tak pieczołowicie budował, zostaje przerwany, co wiele osób odbiera jako celowe przeciąganie wątku.

W komentarzach powtarza się zarzut, że retrospekcja jest „za długa” i „zabija tempo sezonu”. Inni bronią tej decyzji, argumentując, że bez tak mocnego cofnięcia się do dzieciństwa Duncana finał odcinka nie uderzyłby tak mocno emocjonalnie.

Czego faktycznie dowiadujemy się o Dunkanie

Mimo narzekań na moment wprowadzenia, sam flashback sporo wnosi do portretu bohatera. Serial odchodzi tu od opowiadania George’a R.R. Martina, dopisując całe sekwencje z początków życia rycerza-włóczęgi.

• Widz poznaje jego korzenie w najbiedniejszej dzielnicy stolicy.
• Ogląda pierwsze próby walki i nieporadne marzenia o zbroi oraz herbie.
• Widzi brak wsparcia rodziny czy mistrza, za to ciągłe zderzenie z pogardą możnych.
• Obserwuje, jak rodzi się jego niechęć do okrucieństwa wobec słabszych.
• Dostaje jasny obraz, skąd bierze się jego późniejsza lojalność i skromność.

Twórcy wyraźnie chcą, by pojedynek w Sądzie Siedmiu był postrzegany nie tylko jako sprawdzian odwagi, ale też jako kulminacja całego dotychczasowego życia Dunkana. Każda rana i każde upokorzenie z przeszłości wybrzmiewa inaczej, gdy widz zestawia je z aktualnym zagrożeniem.

Napięcie wraca w końcówce odcinka

Po długiej wyprawie w przeszłość akcja wraca na pole walki. Widz wreszcie dostaje pojedynek, na który czekał od dwóch odcinków. Napięcie rośnie szybko, a los bohaterów zmienia się w kilka sekund. Serial przypomina tu najlepsze momenty starego Game of Thrones, gdzie triumf zawsze wisiał na włosku i mógł w każdej chwili zamienić się w katastrofę.

Choć wydaje się, że Duncan wychodzi zwycięsko ze starcia z Targaryenami, scena zmienia wydźwięk, gdy kamera pokazuje księcia Baelora. Uderzenie zadane wcześniej w ferworze walki okazuje się śmiertelne. Widz ogląda, jak zdejmowany jest hełm, a bohater w koronie rodu zdaje sobie sprawę, że odchodzi.

Śmierć Baelora otwiera wątek politycznych konsekwencji dla całej dynastii i stawia pod znakiem zapytania przyszłość Duncana u boku Targaryenów, mimo że formalnie „wygrał” pojedynek.

Finałowa scena piątego odcinka to klasyczny cliffhanger. Z jednej strony konflikt bieżący został rozwiązany, z drugiej śmierć kluczowej postaci spada jak grom z jasnego nieba. To wystarcza, by widz automatycznie myślał o tym, jak potoczy się ostatni epizod sezonu.

Dlaczego showrunner podjął to ryzyko

Ira Parker nie udaje, że nie widzi problemu. W swoich wypowiedziach przyznaje, że też wolałby obejrzeć bitwę bez przerywania jej retrospekcją. Zwraca jednak uwagę, że zespół scenarzystów długo walczył z tym problemem konstrukcyjnym. Serial potrzebował mocniejszego pogłębienia głównego bohatera przed kluczowym zwrotem z Baelorem, a na wcześniejsze odcinki nie było już miejsca na tak obszerną scenę z przeszłości.

Wybrano więc rozwiązanie najbardziej ryzykowne z punktu widzenia reakcji widzów, ale potencjalnie najkorzystniejsze dla emocjonalnej warstwy historii. Twórcy zaryzykowali, licząc, że gniew części fanów opadnie, gdy zobaczą całą pierwszą serię jako zamkniętą całość.

Czego uczy ta sytuacja innych twórców seriali

Spór wokół piątego odcinka A Knight of the Seven Kingdoms pokazuje szersze napięcie, z którym mierzą się dziś twórcy telewizyjni. Platformy streamingowe przyzwyczaiły widzów do natychmiastowej nagrody: cliffhanger ma prowadzić prosto do spektakularnej sceny, bez dłuższych przerw. Każde odchylenie od tej reguły łatwo rodzi zarzuty o przeciąganie fabuły czy „wypełniacze”.

Z drugiej strony widownia deklaruje, że chce głębszych postaci, bardziej skomplikowanych emocji, mniej prostych fajerwerków. Długie flashbacki, spokojniejsze sceny czy odcinki „o niczym” często są konieczne, by to osiągnąć. Problem pojawia się w chwili, gdy trzeba wybrać: dostarczyć natychmiastową satysfakcję czy zagrać na dłuższy dystans.

Współczesne seriale coraz częściej balansują na tej linie. Widzowie oczekują tempa rodem z blockbusterów i jednocześnie psychologii na poziomie ambitnego kina. Każda odważniejsza decyzja narracyjna, taka jak flashback w środku kluczowej bitwy, staje się więc testem zaufania między twórcami a publicznością. W przypadku nowego spin-offu Game of Thrones piąty odcinek jasno pokazuje, że to zaufanie trzeba pielęgnować bardzo ostrożnie – inaczej nawet dobrze napisany fragment historii zacznie być postrzegany jako przeszkoda zamiast wartościowego rozwinięcia.