Rtęć w tuńczyku z puszki: trik dietetyczki, który pomaga wybrać najmniej zanieczyszczony rodzaj

W zwykłej puszce tuńczyka kryje się nie tylko białko i wygoda, ale też dawka rtęci, o której mało kto myśli na co dzień.

Nowe dane z europejskich badań nad tuńczykiem w puszce znów podnoszą ciśnienie osobom, które jedzą go kilka razy w tygodniu. W każdej z analizowanych konserw wykryto rtęć, a najlepsze wyniki wcale nie były tak niskie, jak się spodziewano. Dietetycy nie nawołują jednak do całkowitego bojkotu. Proponują coś bardziej realnego: nauczyć się czytać etykiety i wybierać ten rodzaj tuńczyka, który gromadzi najmniej metali ciężkich.

Dlaczego tuńczyk z puszki zawiera tyle rtęci

Rtęć trafia do wód morskich głównie z działalności przemysłowej. W oceanie przekształca się w metylortęć – formę szczególnie toksyczną dla człowieka. Ten związek wnika do tkanek drobnych organizmów wodnych, potem do małych ryb, a na końcu do dużych drapieżników.

Im wyżej w łańcuchu pokarmowym znajduje się ryba, tym więcej rtęci zdąży zgromadzić w mięśniach. Tuńczyk należy do samej czołówki morskich drapieżników.

Dietetyczka Rocío Maraver zwraca uwagę, że z tego powodu specjaliści zalecają częstsze jedzenie małych, tłustych ryb, a rzadsze – dużych drapieżników. Tuńczyk, miecznik, rekin czy marlina łączy jedno: mają długie życie, jedzą inne ryby i z roku na rok kumulują w tkankach kolejne dawki metali ciężkich.

Normy prawne sprzyjają tuńczykowi, nie zawsze konsumentom

Europejskie przepisy dopuszczają wyższy poziom rtęci w tuńczyku niż w większości innych ryb. Dla tuńczyka limit wynosi 1 mg/kg, podczas gdy typowa granica dla innych gatunków to 0,3 mg/kg. To trzy razy łagodniejsze kryterium.

W badaniu organizacji Bloom i Foodwatch, które objęło 148 puszek tuńczyka z różnych krajów Europy, rtęć wykryto w każdej próbce. Wyniki pokazały, że:

• 57% puszek przekraczało poziom 0,3 mg/kg, czyli typowy limit dla wielu ryb,